One Hundred Years of Solitude หรือชื่อภาษาไทย ‘หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว’ วรรณกรรมร่วมสมัยของ กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ (Gabriel García Márquez) นักเขียนชาวโคลอมเบียเจ้าของรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมปี 1982 ที่ได้บอกเล่าเรื่องราวเจ็ดรุ่นชั่วอายุคนของครอบครัวบวนเดีย ครอบครัวพิสดารที่พาผู้อ่านเข้าสู่เรื่องราวเริ่มต้นของเมืองมาก็อนโด (เมืองสมมติในประเทศโคลอมเบีย) เรื่อยมาจนเข้าสู่ยุครุ่งเรืองของเมือง สู่ยุคล่มสลายของเมือง ในห้วงเวลาหนึ่งร้อยปี
ความโดดเด่นของวรรณกรรมเรื่องนี้ที่ทำให้ One Hundred Years of Solitude กลายเป็นหนึ่งในวรรณกรรมที่ดีที่สุดในโลก ด้วยโลกที่เปี่ยมไปด้วยความมหัศจรรย์พันลึกที่มาร์เกซได้สร้างขึ้น แฝงไปด้วยประวัติศาสตร์จริงอันโหดร้ายของหารสังหารหมู่ในช่วงสงครามกลางเมือง ที่นำเสนอออกมาผ่านลีลาการเล่าเรื่องแบบสัจนิยมมหัศจรรย์ (magical realism) หมายถึงเรื่องราวของโลกความเป็นจริงและโลกแห่งความมหัศจรรย์ที่ถูกผสานเข้าด้วยกันผ่านระบบความคิดและชุดเหตุผลเดียวกัน