Tom Isaraผมเคยคิดว่าจะไม่พูดเรื่องนี้เพราะไม่อยากเสียใจอีกแล้ว ไม่อยากให้ ใครต้องแบ่งฝั่งเลือกฝ่าย และไม่เคยคิดว่าการว่าร้ายใครมันจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ยิ่งผมเงียบมันกลายเป็นเรื่องที่วนลูปอยู่ข้างในใจ และมันกัดกิน ความรู้สึกผมอยู่ทุกวัน และไม่มีความสุขเลย
หลายๆ คนอาจจะมองการที่ผมเดินออกมาจากตรงนั้น เพราะผมต้องการ ชื่อเสียง ต้องการเงินที่มากกว่า แต่สิ่งที่ผมอยากได้ในเวลานั้น คือ ความรัก และกำลังใจจากเพื่อนในวันที่พ่อทอมป่วยต้องแอดมิตด้วยมะเร็ง ระยะสุดท้าย ผมเริ่มสับสนกับสิ่งที่พี่ๆคนรอบข้างและผู้ใหญ่บอกให้ผม ไปอยู่กับพ่อก่อนแทนที่จะเป็นคนสองคนที่เรารักและสนิทมากที่สุด
ตลอดเวลาที่ผมต้องเดินทางไปทำงานที่ตจว.จนแสดงเสร็จ และลงจากเวทีรีบกลับไปหาพ่อ ผมยังไม่เคยได้ยินคำปลอบใจ หรือถามถึงพ่อผมเลย ผมมาคิดดูแล้วถ้าผมถามพ่อ พ่อก็คงเลือกให้ผมไปทำงานอยู่ดี
ซึ่งทุกวันนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกไม่เสียดายที่ได้ทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว คำว่า "ทิ้งเพื่อน" ไม่เคยอยู่ในความคิดเลย ผมเจ็บมากทุกครั้งที่ได้ยิน เสียใจมากทุกครั้งที่ได้อ่าน และผมเจ็บมากเพราะผมรักพวกเค้ามากผม เลยเสียใจมาก การตัดสินใจครั้งนี้เพราะผมอยากใช้เวลาดูแลแม่ที่ เหลืออยู่คนเดียว และผมคงไม่สามรถแบกความเสียใจนี้เพื่อไปทำงาน ด้วยต่อได้ ขอโทษทุกคนจริงๆครับ