จารึกไว้ซึ่งคุณความดี ร่วมส่ง “ปอ” ทฤษฎี สู่สวรรค์

หนึ่งคำบอกเล่าผ่านความทรงจำในวันวานที่ระลึกถึงลูกศิษย์ของ อาจารย์ภารดี วงศ์ทองเจริญ โรงเรียนบุรีรัมย์พิทยาคม ครูสอนสุขศึกษาตอนปออยู่ ม.1 และสอนลูกเสือของปอ เมื่อครั้งยังเป็น ด.ช.ปอ โดยอาจารย์ภารดีเล่าว่า

ตอนเขาอยู่ ม.2 ต้องดูแลกิจกรรมของเด็กทุกระดับชั้น เพราะฉะนั้นเขาจะคลุกคลีกับครู ปอเป็นเด็กสนุกสนานร่าเริง แจ่มใส ยิ้มแย้ม มีมนุษยสัมพันธ์ดี และเป็นคนจิตอาสา จะถามครูตลอดว่ามีอะไรให้ผมช่วยมั้ย เขาเป็นเด็กหน้าตาดีตั้งแต่เด็ก กลุ่มเขาหน้าตาดีทั้งกลุ่ม แต่ปอจะเด่นกว่าคนอื่นตรงที่รอยยิ้ม ตอนเรียนเขาจะนั่งแถวหน้า เพราะตอนเด็กเขาจะตัวเล็ก ในกลุ่มเขาเป็นเด็กเรียนดี ชอบเล่นกีฬา และอาศัยว่าอาคารที่ไปเรียนมันเป็นพื้นไม้ บันไดก็เป็นไม้ เขาก็นั่งแล้วก็ลื่นไถลลงบันไดทีละขั้นแข่งกันกับเพื่อน บางวันก็เตะฟุตบอลอยู่หน้าอาคาร เขาไม่ใช่เด็กดื้อ เป็นคนกระตือรือร้น ชอบอาสาทำโน่นทำนี่ อย่างเช่นโรงเรียนพาไปออกค่ายอาสาพัฒนา หรือที่โรงเรียนมีงานอะไรเขาก็อาสาตลอด ตอน ม.ปลาย เป็นคนขี้อาย

พอเขาเติบโตเข้าวงการ เราก็ดีใจที่ลูกศิษย์ได้อยู่ในวงการ เขาเป็นคนมีพรสวรรค์ เขาเป็นคนชอบแสดงออกอยู่แล้ว แต่ถึงเขาจะเป็นดาราแต่เขาก็ยังเหมือนเดิม ยังกลับมาสนุกสนานกับเพื่อนฝูง ตอนที่เขาเข้าวงการแล้ว เขากลับมาที่โรงเรียนครูก็ได้เจอ ตอนเจอเขา เราได้สัมผัสมือกอดเอวเขา เวลามาเขาใส่ชุดธรรมดานี่แหละ ถึงจะไม่ค่อยได้มาบ่อย แต่เวลาโรงเรียนมีกิจกรรมอะไรทางเราจะบอกผ่านกลุ่มเพื่อน ปอเขายินดีช่วยเสมอ อย่างตอนโรงเรียนสร้างโดมเป็นลานอเนกประสงค์ ซึ่งเอาไว้แข่งกีฬาในร่มหรือจัดนิทรรศการ จัดประชุม ซึ่งตอนนั้นปอเขามาร่วมจัดผ้าป่าให้ด้วย วันที่มามอบเงินเขามาไม่ได้ แต่เขาได้ส่งครอบครัวมาเป็นตัวแทนมอบ น้องๆ ทุกรุ่นที่โรงเรียนจะรู้ว่าพี่ปอมาเป็นส่วนหนึ่งกับโดมนี้ นอกจากนี้เขายังให้ทุนการศึกษาแก่น้องๆ ด้วย

ทุกคนที่โรงเรียนจะนึกถึงเขา เพราะเขาเป็นต้นแบบของน้องๆ ในแต่ละรุ่น ว่าเขาเป็นคนติดดิน เขาไม่ลืมบ้านเกิด เขาจะพูดอยู่เสมอว่าเขาภูมิใจที่เกิดเป็นคนบุรีรัมย์ และภูมิใจที่ได้เรียนโรงเรียนบุรีรัมย์พิทยาคมที่ทำให้เขาได้มีการศึกษา เขาเป็นคนดีได้ก็เพราะมีครูดี เขาจะพูดเสมอ

ถ้าเป็นน้องๆ ที่โรงเรียนจะพูดถึงปอในเรื่องที่ปอเป็นคนดี ติดดิน ไม่ถือตัว รักกตัญญูต่อพ่อแม่ ครูอาจารย์ รักบ้านเกิด และรักแผ่นดินไทย น้องๆ จะจดจำคำสัมภาษณ์ที่ปอให้สัมภาษณ์สื่อทุกครั้ง และการที่ปอให้สัมภาษณ์สื่อน้องๆ ก็จะดูว่าพี่ปอทำจริงหรือเปล่า ซึ่งเขาก็ได้เห็นแล้วว่าปอทำจริงๆ ดูได้จากเวลาที่เห็นปอกลับบ้านหรือมาที่โรงเรียน สิ่งที่น้องๆ เลียนแบบปอคือ รอยยิ้ม เป็นบุคลิกที่น้องๆ ชอบ ความเรียบง่าย และไม่ลืมถิ่นกำเนิดของตัวเอง น้องๆ เขาก็จะยึดปอเป็นต้นแบบเรื่องนี้ ที่สำคัญคือ ปอมีความจริงใจมาก

สำหรับทางโรงเรียนจะมีโดมเป็นศูนย์รวมของนักเรียนทุกรุ่นอยู่แล้ว เด็กทุกรุ่นเขาจะพูดต่อๆ กัน และอีกหนึ่งเอกลักษณ์ของโรงเรียนบุรีรัมย์พิทยาคม คือต้นสน ทิวสน หากพูดถึงปอก็จะเรียกต้นสนที่ 80 คือต้นสนรุ่นของเขา

การเสียชีวิตของปอมันเหมือนการสูญเสียสิ่งที่เรารักไป เพราะธรรมชาติของคนเราการเกิดแก่เจ็บตาย พอถึงวาระก็ต้องไป แต่เขาอายุยังน้อย มันเร็วเกินไป เราอยากให้เขาได้อยู่ต่อ ได้เป็นไอดอลของน้องๆ ช่วยพัฒนาในสิ่งที่ดีๆ มันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างหนึ่ง เขาจะอยู่ในหัวใจของน้องๆ และครูทุกคน อยากบอกปอว่า ถึงร่างกายจะไม่ได้อยู่แล้ว แต่ปอทำสิ่งดีๆ ไว้ ชื่อเขาก็ยังอยู่ สายเลือดเขาก็ยังอยู่ คือน้องมะลิ เขาจะอยู่ในใจของคนไทยทั่วประเทศตลอดกาล อาจารย์ภารดีกล่าว

อีกหนึ่งความทรงจำของปอ คือความกลมเกลียวในกลุ่มเพื่อนสนิทของพระเอกหนุ่มที่ความตายก็ไม่อาจจะพรากมิตรภาพของพวกเขาไปได้ พวกเขารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่มานอนเฝ้าร่างอันไร้วิญญาณของเพื่อนผู้จากไป ตั้งแต่คืนแรกที่เคลื่อนศพมาถึงวัดกลาง จนถึงคืนสุดท้าย อีกทั้งยังร่วมกันส่งดวงจิตของเพื่อนรักในวันที่ร่างกายกลายเป็นเถ้าธุลี โดยสองเพื่อนสนิท ปั้น ธนกร ทิพย์อักษร และ บอย อนุชิต วิกัยพัฒน์ เปิดใจว่าถึงปอว่า

สนิทกับปอมาตั้งแต่สมัยมัธยมที่โรงเรียนบุรีรัมย์พิทยาคม ปอเป็นคนที่รักเพื่อนมาก ไปไหนไปกัน ไม่เคยทิ้งเพื่อน ปอตอนที่ยังไม่เป็นดารากับตอนเป็นดาราเขายังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลย บางทีเขาลืมว่าตัวเองเป็นดาราด้วยซ้ำ อย่างเวลากลับบ้านปอจะใช้ชีวิตปกติ จะไปไหนจะเดินเข้าเซเว่นฯ ก็เข้า คนมองกันเต็ม ส่วนความเป็นเพื่อนปอยังเหมือนเดิม ทุกครั้งที่กลับบ้านปอจะหาเวลามาเจอเพื่อนตลอด ทั้งที่ไม่ค่อยมีเวลา เขาไม่หยิ่งไม่เปลี่ยนไปเลย ความประทับใจที่มีต่อปอสำหรับผมแล้ว ทำให้เห็นว่าความเป็นดารากับชีวิตสมัยก่อน เขาไม่เคยทำให้รู้สึกว่าเขาเป็นดารา ครั้งสุดท้ายที่เจอปอน่าจะกลางปีที่แล้ว เพื่อนในกลุ่มเราที่สนิทๆ กัน เสียไปแล้วประมาณ 5 คน กลุ่มเรามีประมาณ 50 คน มีทั้งรุ่นเดียวกัน รุ่นพี่ รุ่นน้อง จริงๆ ก็มีคนเป็นห่วงพวกเราว่า เพื่อนไปกันหลายคนแล้วนะ"เพื่อนสนิทเล่า ก่อนเสริมต่อว่า

เราสงสาร ยิ่งเห็นวันที่ส่งร่างของเขามาวัดยิ่งสงสาร พวกเราเคยร่าเริงสนุกสนาน เขาต้องมาทรมานป่วยหนัก แล้วยิ่งเกิดจากเป็นไข้เลือดออก ใครก็เป็นกัน ไม่คิดว่าจะทำให้เขาเป็นหนักขนาดนี้ เขามีอนาคต อนาคตกำลังรุ่งๆ ชีวิตเขาสบายแน่นอน แต่พอมาเจอจุดหักแบบนี้มันก็เปลี่ยนเลย สงสารทั้งมะลิและครอบครัวเขา มะลิกำลังน่ารักด้วย ตอนเขาป่วยผมไม่ได้ไปเยี่ยม เพราะคุยกับเพื่อนไว้ว่าอยากไปเจอตอนหายแล้ว มาอยู่ห้องปกติแล้ว อยากไปแล้วได้คุย ไม่อยากไปยืนมองเขานอนป่วย ผมสงสารเขาสู้มานาน เขาทนมานาน ตอนนั้นพวกเราก็ไปทำบุญให้เขา พอดีช่วงนั้นเป็นวันเกิดหลวงพ่อ พวกเราก็เลยหล่อพระถวายหลวงพ่อ แล้วไปทำโรงทานเพื่ออุทิศบุญให้ปอ อยากให้เขาหายป่วย


แต่สุดท้ายเขาก็จากไป จนกระทั่งตอนนี้พวกผมได้เห็นว่าคนรักเขาขนาดนี้ก็ตื้นตันใจแทน ไม่คิดเลยว่าคนจะหลั่งไหลกันมางานปอกันทั้งประเทศขนาดนี้ ตลอดเวลาที่สวดพระอภิธรรมทุกวัน ทุกเวลามีคนมาไหว้ศพตลอดคืนเลย ผมยังพูดบอกเขาเลยว่า มีคนรักทั้งประเทศ ดีใจแทนจริงๆ ถ้าจะเรียกว่าคนดีศรีบุรีรัมย์ก็ไม่ผิดหรอก เพื่อนสนิทกล่าว