ขณะ ล่าสุด ศูนย์กลางความอุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่งของภาคใต้อย่าง "ลุ่มน้ำปากพนัง" จังหวัดนครศรีธรรมราช กำลังเผชิญกับการแพร่ระบาดของ ปลาหมอคางดำ อย่างหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะควบคุมได้ โดยความน่ากลัวในเวลานี้คือเจ้าเอเลี่ยนสปีชีส์ตัวร้ายได้พัฒนาและปรับตัวจนสามารถข้ามขีดจำกัดจากเขตน้ำจืด ทะลวงเข้ายึดครองพื้นที่น้ำเค็มและแนวชายฝั่งทะเลอ่าวไทยได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

Key Points

• ออกอวนหาปลากระบอก แต่ติดคางดำพุ่ง 90%: บริเวณแม่น้ำปากพนังตอนล่าง ใกล้กับประตูระบายน้ำอุทกวิภาชประสิทธิ์ (ครอบคลุม ต.หูล่อง, เขตเทศบาลเมืองปากพนัง, ต.ปากพนังฝั่งตะวันออก และฝั่งตะวันตก) ซึ่งเป็นโซนน้ำเค็มแท้ๆ นายพงศกร สุวรรณฤทธิ์ ชาวบ้านในพื้นที่ เปิดเผยความจริงสุดช็อกว่า ตนเองและเพื่อนบ้านได้นำอวนไปลอยเพื่อจับ "ปลากระบอก" สัตว์น้ำเศรษฐกิจตามวิถีเดิม แต่ปรากฏว่าการลงอวนเพียง 2 รอบ กลับได้ปลาหมอคางดำติดขึ้นมาแน่นอวนคิดเป็นสัดส่วนมากกว่าร้อยละ 90 ส่วนปลากระบอกแทบไม่เหลือรอด ถือเป็นภาพที่ต่างจากปีก่อนลิบลับที่เพิ่งเริ่มมีปลาชนิดนี้หลุดมาช่วงน้ำหลาก แต่ตอนนี้กลายเป็นเจ้าถิ่นที่ยึดแม่น้ำไปแล้ว
• ปรับตัวขั้นเทพ ยึดน้ำเค็มสมบูรณ์-จ่อถล่มพรุควนเคร็ง: ข้อมูลเชิงลึกระบุว่า ประตูระบายน้ำอุทกวิภาชประสิทธิ์ทำหน้าที่แยกบล็อกน้ำจืดและน้ำเค็มออกจากกันอย่างชัดเจน แต่ในปัจจุบันปลาหมอคางดำได้กระจายพันธุ์ตั้งแต่พื้นที่เหนือน้ำ (เขตน้ำจืด) ลามไปถึงอำเชียรใหญ่ และกำลังจะเจาะไข่แดงเข้าสู่เขตอนุรักษ์สำคัญอย่าง “พรุควนเคร็ง” ขณะเดียวกันในฝั่งท้ายน้ำที่เป็นน้ำเค็มติดทะเลอ่าวไทย ก็พบปลาหมอคางดำอัดแน่นตลอดแนวชายหาด สะท้อนว่าพวกมันทนเค็มได้ดีและพร้อมที่จะทำลายล้างสัตว์น้ำท้องถิ่นจนสูญพันธุ์
• ชาวบ้านสวดรัฐทำตัวเป็นไฟไหม้ฟาง เงียบหายหลังเปิดงาน: จากการระบาดที่ลุกลามอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านและกลุ่มประมงพื้นบ้านในลุ่มน้ำปากพนังได้ตั้งข้อสังเกตและส่งเสียงร้องเรียนถึงการทำงานของหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้อง โดยระบุว่า มาตรการสกัดกั้นและกำจัดปลาหมอคางดำ หรือกิจกรรมระดมพล “ลงแขกลงคลอง” ที่เคยจัดขึ้นอย่างเอิกเกริกเมื่อช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา มีความต่อเนื่องไม่ต่างจากไฟไหม้ฟาง ทำเพียงครั้งเดียวเพื่อถ่ายภาพส่งงานแล้วก็เงียบหายปล่อยจอยไป ส่งผลให้ปลาที่เหลือรอดขยายพันธุ์ทดแทนได้อย่างรวดเร็ว จึงอยากเรียกร้องให้รัฐมีแผนยุทธศาสตร์ที่เฉียบขาด จริงจัง และทำอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่อาชีพประมงพื้นบ้านปากพนังจะเหลือเพียงแต่ชื่อ