คำว่า "บ้าน" สำหรับบางคน คือสินทรัพย์ คือการลงทุน คือกำไรในอนาคต
แต่สำหรับคนอย่างผม บ้านคือความฝันที่ต้องคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “เราคู่ควรจะฝันถึงมันไหม”
เงินเดือนชนเงินเดือน ค่าเช่าชนค่าใช้จ่าย ค่าครองชีพชนความหวัง
ทุกเช้าผมออกจากห้องเช่าเล็ก ๆ ที่ผนังบางจนได้ยินเสียงชีวิตของคนอื่น
แล้วก็ถามตัวเองเบา ๆ ว่า ถ้าวันหนึ่งผมป่วย ถ้าวันหนึ่งผมแก่ ถ้าวันหนึ่งผมไม่มีแรงทำงาน
ผมจะไปอยู่ที่ไหน...
การไม่มีบ้าน ไม่ได้แปลว่าไม่มีที่อยู่ แต่มันคือการไม่มี “ความมั่นคง”
ไม่มีหลัก ไม่มีพื้นที่ให้วางใจ
ผมเห็นป้ายโฆษณาบ้านหรูเต็มเมือง ราคาที่เขียนไว้เหมือนพูดกับใครก็ไม่รู้ แต่ไม่ใช่ผม
ไม่ใช่คนทำงานธรรมดา ไม่ใช่คนที่ไม่ได้เริ่มชีวิตด้วยทุน หลายโครงการพูดถึงกำไร พูดถึงผลตอบแทน
แต่แทบไม่มีใครถามว่า “คนอยู่จะอยู่ยังไง”
บ้านในวันนี้ กลายเป็นตัวเลข เป็นยูนิต เป็นตารางเมตร เป็นราคาเฉลี่ยต่อตารางวา
จนลืมไปว่า บ้านควรเป็นที่พักใจ ไม่ใช่ภาระตลอดชีวิต
ผมไม่เคยขอให้ใครสงสาร ผมแค่หวังว่าสังคมนี้จะมองเห็นคนตัวเล็กบ้าง
คนที่ไม่ได้อยากรวย ไม่ได้อยากล้ำ แค่อยากใช้ชีวิตอย่างไม่ต้องกลัวว่า
วันหนึ่งจะไม่มีที่ให้กลับ