หมดกำลังใจ! ด.ต.ค้ำประกันเพื่อนหนีราชการ ต้องใช้หนี้แทน 1.9 ลบ.

วันที่ 2 ตุลาคม 2566 สภาพบ้านพักข้าราชการตำรวจของ ด.ต.บุญเฮียง ปิดตาระโพธิ์ อายุ 53 ปี ผู้บังคับหมู่ป้องกันและปราบปราม สภ.เมืองสมุทรสงคราม ที่สภาพเก่าทรุดโทรมมากและไม่มีเตียงนอนที่เหมาะสม นอกจากนี้ ด.ต.บุญเฮียง ยังป่วยเป็นโรคต่อมลูกหมากโต ต้องลางานบ่อยครั้ง แต่ด้วยความเอาใจใส่ลูกน้องของผู้บังคับบัญชาบริหารสถานี ที่เห็นความผิดปกติ พ.ต.อ.ศยาม อินทร์สุวรรณโณ ผกก.สภ.เมืองสมุทรสงคราม, พ.ต.ท.สงัด เบ้าแบบดี รอง ผกก.ป.สภ.เมืองสมุทรสงคราม จึงไปเยี่ยมให้กำลังใจที่บ้านพัก เมื่อไปถึงบ้านพัก พอเปิดประตูถึงกับผงะ พบสภาพบ้านทรุดโทรมเหมือนรังหนู ขณะที่ ด.ต.บุญเฮียง นอนกับพื้นบ้าน สภาพไม่น่าอยู่ พ.ต.อ.สยาม จึงหาบ้านพักให้อยู่ใหม่ พร้อมมอบเงินส่วนตัวกว่า 10,000 บาท สำหรับการปรับปรุง ซ่อมแซม ทาสี กั้นมุ้งลวด ประตูหน้าต่างบ้านใหม่ รวมทั้งจัดเครื่องครัว,เครื่องนอน ให้มีสุขอนามัยที่ขึ้น

พ.ต.อ.ศยาม กล่าวว่า ตามนโยบาย พล.ต.อ.ต่อศักดิ์ สุขวิมล ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) ให้ หัวหน้าสถานีตำรวจดูแลความเป็นอยู่ของผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างใกล้ชิด ซึ่งตนทราบข่าวว่า ด.ต.บุญเฮียง ป่วยเป็นโรคประจำตัวลางานไปพบแพทย์บ่อยครั้ง จึงเดินทางมาเยี่ยมที่บ้านพัก แต่ก็พบว่าสภาพความเป็นอยู่ไม่ถูกสุขลักษณะ นอนกับพื้น อุปกรณ์เครื่องใช้ไม่เพียงพอ จึงได้ปรึกษากับผู้บริหารสถานี ร่วมกันจัดหาบ้านพักให้ ด.ต.บุญเฮียง ใหม่และหาช่างมาปรับปรุงบ้าน โดยตนสนับสนุบงบประมาณส่วนตัวกว่า 10,000 บาท และภาคเอกชนสนับสนุนเฟอร์นิเจอร์ต่างๆในบ้าน รวมทั้งพัดลม ทีวี เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้ ด.ต.บุญเฮียง มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง มีกำลังใจในการปฏิบัติหน้าที่ต่อไป 

พ.ต.อ.ศยาม กล่าวว่า ด.ต.บุญเฮียง ยังมีหนี้สหกรณ์ออมทรัพย์อยู่ 1,900,000 บาท ซึ่งเป็นหนี้จากการค้ำประกันเพื่อนข้าราชการตำรวจ แต่เพื่อนหลบหนีราชการ ทำให้ด.ต.บุญเฮียง ต้องรับผิดชอบแทน โดยถูกหักเงินเดือนเหลือเพียงเดือนละ 3,900 บาท จากเงินเดือน 28,000 บาท ที่จะต้องใช้หนี้ไปจนหลังเกษียณอายุ 65 ปี จึงได้จัดหารายได้เสริมให้กับ ด.ต.บุญเฮียง ในการยังชีพอย่างมีเกียรติต่อไป 

ด.ต.บุญเฮียง กล่าวว่า หลังจากค้ำประกันให้เพื่อนข้าราชการตำรวจ และเพื่อนหนีราชการไป ตนก็ต้องมารับผิดชอบหนี้ โดยถูกหักเงินเดือนเหลือเพียงเดือนละ 3,900 บาท จากเงินเดือน 28,000 บาท ทำให้เกิดความเครียดหมดกำลังใจ คิดตลอดเวลาว่าเมื่อไหร่จะหมดหนี้ จะทำยังไงกับชีวิต ทำให้เมื่อเข้าเวรเสร็จกลับบ้านก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร บ้านจึงรกเหมือนรังหนูอย่างที่เห็น ที่ผ่านมาตนก็รู้ว่าหากเอ่ยปาก ผู้บังคับบัญชาก็ต้องเข้ามาช่วยเหลือ แต่ตนรู้สึกเกรงใจจึงเก็บตัวอยู่เงียบๆ กระทั่งผู้บังคับบัญชามาเยี่ยม ตนก็บอกให้รอข้างนอก ท่านก็ไม่เชื่อ เข้ามาจนเจอสภาพบ้านแบบนี้ ซึ่งท่านก็รีบให้ความช่วยเหลือทำให้ตนภูมิใจที่ยังมีคุณค่าให้ผู้บังคับบัญชาให้ความใส่ใจ และดีใจที่ได้รับการช่วยเหลือในครั้งนี้ ซึ่งตนมีกำลังใจในการสู้ชีวิตมากขึ้น