ทุกปีเรารำลึกถึงเหตุการณ์ ทั้งหมดเหมือนยังปรากฏตรงหน้า ความเจ็บปวด คับแค้น หลายครั้งต้องกัดฟันข่มน้ำตา
อย่างไรก็ตาม 12 ปี เมษา - พฤษภา 53 ผมไม่สามารถมองย้อนเวลาไปสู่อดีต โดยข้ามความจริงแห่งปัจจุบัน ที่สังคมไทยยังพายเรือในอ่างความขัดแย้ง
เด็กหลายคนยังถูกขัง หลายคนยังถูกคุกคามด้วยวิธีการต่างๆ อำนาจรัฐเดินหน้ากดปราบลูกหลานที่คิดต่างราวกับเป็นศัตรู
ผมตามไม่ค่อยทันแล้วว่ามีกลุ่มไหน ใครบ้างในเรือนจำ รู้แต่จากข่าวว่าเด็กสาวชื่อ”ตะวัน”กับเพื่อนๆ และคนอื่นๆยังไม่ได้ประกันตัว
ไม่เคยรู้จักน้องๆเหล่านี้ มองความเคลื่อนไหวของพวกเขาทั้งในมุมที่เข้าใจและห่วงใย ประเมินว่าคงถึงวันไร้อิสรภาพในที่สุด แต่ก็ยังอยากเห็นกระบวนการยุติธรรมหยิบยื่นโอกาสให้ลูกหลาน เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆกลุ่มหนึ่งในกรงขัง และอีกหลายคนในชะตากรรมเดียวกัน
ทุกการยื่นขอประกันตัว อยากให้ความเมตตามีบทบาทสำคัญในคำวินิจฉัย เงื่อนไข ข้อกำหนดทั้งหลาย ผมเชื่อว่าทุกคนรับได้ เหมือนแกนนำคนอื่นๆก่อนหน้านี้ ซึ่งจำกัดความเคลื่อนไหวของตนตามนั้น คนในขบวนการต่อสู้ก็รับรู้ ไม่มีใครไปกดดัน เพราะเข้าใจและเห็นใจ