โรงครัวและโรงอาหารเรือนจำ จึงสะอาดที่สุด สะอาดกว่าครัวของโรงพยาบาลเสียอีก ล้างวันละสามครั้งหลังทำอาหารเสร็จ (ใช้นักโทษจัดเวรล้าง ล้างได้วันละสามครั้ง ไม่ต้องจ่ายค่าแรง)
ห้องหั่นเนื้อ หั่นหมู หั่นไก่ หั่นผัก เป็นห้องติดมุ้งลวด ห้ามแมลงวันเข้ามาตอมเด็ดขาด
อาหารกินเหลือไม่มีการเก็บ ทิ้งหมด เอาไปเป็นอาหารหมู มื้อหน้าหุงใหม่ ปรุงใหม่สดๆ
ถ้าเก็บไว้ให้นักโทษกินอาหารเหลือ เกิดท้องเสียเป็นหมู่ละก็ นรกมาเยือนเลย ไม่คุ้มที่จะเสี่ยงกับการประหยัดแล้วเกิดทำให้นักโทษป่วย
ประสบการณ์ร้อยปี ทำให้คุกทุกแห่งระวังมากเรื่องสุขภาพและป้องกันการป่วยจากอาหาร
ที่ว่าหมูก็ไม่กล้ากิน ไก่ก็ไม่กล้ากิน กลัวป่วยน่ะ ออกจะดัดจริต ผู้คุมกลัวนักโทษป่วยมากกว่าตัวนักโทษเองเสียอีก
อาหารไม่ถูกปาก อาจใช่ แต่เรื่องความสด สะอาด รับรองได้ ไม่มีป่วยเพราะอาหารแน่นอน
ผู้รับเหมาที่ส่งวัตถุดิบมาทำอาหารมา ถ้าไม่สด ไม่สะอาด โดนตีกลับแน่นอน เรือนจำไม่กล้าเสี่ยงเอามาทำอาหารแน่ๆ
ส่วนที่ว่าป่วยด้วยโรคไทรอย มาจากอาหารคือเนื้อสัตว์ที่ปรุงน่ะ จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้
ถ้าเกิดจากฮอร์โมนในเนื้อสัตว์ที่มีฮอร์โมนมากไป เกิดจากการเลี้ยงสัตว์ที่ใช้ฮอร์โมนกระตุ้นมากเกินไป เนื้อสัตว์พวกนี้ก็ขายในตลาดให้ทุกคนทั้งประชาชนและเรือนจำนำไปทำอาหารมันเกี่ยวอะไรกับอาหารในคุกล่ะ คนเลี้ยงไม่ได้แยกเลี้ยงว่าสัตว์พวกนี้ขายประชาชนทั่วไป สัตว์พวกนี้ขายให้เรือนจำ คนที่คิดอย่างนี้ได้ เพี้ยนไปแล้ว
ฮอร์โมนพวกนี้ดูด้วยตาเปล่า ไม่มีทางที่จะรู้ได้ นอกจากการตรวจด้วยห้องแลบเท่านั้น
คนที่ไม่ติดคุกก็กินเนื้อสัตว์พวกนี้เหมือนกัน เพราะไม่มีทางดูออกด้วยสายตา หรือการดมกลิ่น
ไม่อยากกินข้าวในคุก อย่าทำผิดซิ อย่ามาเข้าคุก
อยู่ในคุกจะกินหูฉลาม เป็ดปักกิ่งหรือไร ค่าอาหารวันละไม่ถึงห้าสิบบาทต่อหัวต่อสามมื้อ จะเอาอะไรนักหนา แต่รับรองได้ว่ากินอาหารเรือนจำ สดสะอาดแน่นอน ไม่มีการท้องร่วง ท้องเสีย รับรองได้ ด้วยเหตุผลที่กล่าวมาแล้ว