พ่อร้องศูนย์ดำรงธรรม ลูกสาวถูก นร. ใช้ดินสอแทงตาเย็บ 13 เข็ม

15 พฤศจิกายน 2564 ผู้สื่อข่าวได้ลงพื้นที่ตำบลคำเนียม อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ ภายหลังจากรับทราบข้อมูลความทุกข์ใจของผู้ปกครองของเด็กหญิงคนหนึ่ง อายุเพียง 3 ขวบ ขณะอยู่ภายในโรงเรียน ในห้องเรียนระดับอนุบาล 1 ได้รับบาดเจ็บ จากนักเรียนรุ่นพี่ ในระดับชั้นอนุบาล 2 ซึ่งเป็นเด็กพิเศษ แต่ได้มาคลุกคลีอยู่ที่ห้องอนุบาล 1 เด็กพิเศษเกิดความโมโห ขัดใจ ได้ใช้ดินสอแทงเข้าไปที่ลูกตาข้างขวา ของเด็กหญิง 3 ขวบ ได้รับบาดเจ็บ ผู้ปกครองได้นำส่งโรงพยาบาลค่ายสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี เพื่อเป็นการประหยัดค่าใช้จ่ายของครอบครัว โดยใช้สิทธิ์ของการเป็นอาสาสมัครทหารพรานของตนเอง และเมื่อสอบถามคุณครู คุณครูผู้สอนกลับแจ้งว่า ไม่เห็นเหตุการณ์ และไม่รู้ว่าเด็กได้รับบาดเจ็บ จากอุบัติเหตุดังกล่าว ทั้งที่เหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้กระจกตาเด็ก ด้านขวาฉีกขาดขนาดยาว 9 มิลลิเมตร มีม่านตาอุดอยู่บริเวณบาดแผล 

โดยผู้ปกครองได้พาเด็กเข้ารับการรักษาที่โรงบาลค่ายสรรพสิทธิประสงค์ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานีแพทย์ได้ทำการรักษา ด้วยการดำเนินการผ่าตัด ปรับตำแหน่งม่านตา ให้อยู่ในตำแหน่งเดิม และได้เย็บกระจกตา ไปจำนวน 13 เข็มโดยแพทย์วินิจฉัยว่า มีแผลฉีกขาดที่กระจกตา ที่ตาดำข้างขวา พาดผ่านกลางตาดำ ทำให้มีผลต่อการมองเห็น และจะต้องมีการรักษาเพิ่ม โดยการเปลี่ยนกระจกตาดำในอนาคต และอาจจะต้องทำการเปลี่ยนเลนตาเพิ่มในอนาคต ขณะเดียวกันจนถึงวันนี้ส่งผลให้เด็กไม่กล้าที่จะไปโรงเรียน เพราะเกิดความหวาดระแวงต่อเหตุการณ์ที่รุ่นพี่เด็กพิเศษ ที่มีอารมณ์รุนแรงดังกล่าวมาทำร้าย และอาจจะมาทำร้ายอีก เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่เดือนกันยายน 2564 จนบัดนี้ยังไม่มีใครออกมาช่วยเหลือเยียวยา เด็ก 3 ขวบนี้เลย

โดย จ.ส.อ.วีระชัย ยืนยาว พ่อของเด็กหญิงอายุ 3 ขวบ เล่าให้ฟังว่า เบื้องต้นตนคิดว่า การบริหารการจัดการของโรงเรียนมันต้องดีกว่านี้ ไม่ว่าจะเป็น เด็กอนุบาล 1 หรือ อนุบาล 2 เด็กปกติ หรือว่าเด็กพิเศษ จะต้องแยกกันอยู่ หรือบุคลากรครู ต้องมีความพร้อมมากกว่านี้ ที่จะดูแลบุตรหลาน ในชั้นอนุบาลของลูกสาวตนมีจำนวน 16 คนและจะมีเด็กพิเศษอยู่ด้วย 3 คน เด็กที่มาก่อเหตุ เป็นเด็กชั้นอนุบาล2 ซึ่งเป็นเด็กพิเศษ เบื้องต้นวันเกิดเหตุตนได้สอบถามทางโรงเรียน และได้รับคำตอบว่ามา เพราะโรงเรียนมีบุคลากรไม่เพียงพอ ทำให้ไม่สามารถดูแลเด็กนักเรียนได้ทั่วถึง โดยใช้คำว่ามือหนึ่งอุ้มเด็กคนหนึ่ง และอีกมือหนึ่งก็จุงเด็กอีกคน และเด็กอีก 13 - 14 คน ก็ปล่อยเล่นกันตามธรรมชาติเด็ก สรุปคือ บุคลากรครูไม่เพียงพอในการดูแลเด็ก ตั้งแต่เกิดเหตุตนก็ได้คุยกับ ผู้ปกครองของเด็กพิเศษที่ก่อเหตุแล้ว 4 ครั้ง แต่เค้าก็โยนให้ทางโรงเรียนเป็นผู้รับผิดชอบ ทั้งครูผู้ดูแลเด็ก และผู้ปกครองของเด็กพิเศษที่ก่อเหตุ โยนต่อไปให้เป็นการตัดสินใจของ ผอ.โรงเรียนคนเดียว ซึ่งตนก็ยังรอการเจรจาอยู่ ในวันที่ 18 พฤศจิกายน 2564 นี้ แต่หากไม่เป็นผล ตนก็จะเดินหน้าดำเนินคดีให้ถึงที่สุด เพราะลูกสาวเราทั้งคน หากจะต้องมาตาบอดเพราะ ครู เพราะเพื่อนักเรียนที่เป็นเด็กพิเศษที่นำมารวมห้องไว้กันเด็กปกติตนยอมไม่ได้ หรือผู้ปกครองคนไหนยอมได้ หากมีใครทำร้ายลูกคุณเช่นนี้

โดย - พงษ์พัฒน์ ไตรพิพัฒน์