เรียกว่ารัก หลานเรียนออนไลน์ยายส่งปิ่นโต

  6 สิงหาคม 2564 ที่ บ้านผู้ใหญ่บ้านแสง ตำบลอีเซ อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ จังหวัดศรีสะเกษ ที่ได้มีการติดตั้งระบบอินเตอร์เน็ตไวไฟเอาไว้ และถือว่ามีความเร็วสูง เด็กๆ จึงได้ชักชวนกันมาขอเข้าระบบไวไฟเพื่อการเรียนออนไลน์ ผ่านระบบมือถือของตนเอง แม้ว่าหมู่บ้าน กับโรงเรียนไตรมิตร จะอยู่ห่างกันเพียง 3 กิโลเมตร ก็ตาม แต่ด้วยสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโรคโควิด-19 ทางโรงเรียนจึงยังไม่สามารถ ที่จะเปิดการเรียนการสอนตามปกติที่โรงเรียนได้ ครูจึงได้มุ่งมั่นในการจัดการเรียนการสอนแบบออนไลน์ผ่านมาทางมือถือของเด็กทุกคน ซึ่งหากเด็กนักเรียนคนไหนที่ไม่มีเน็ตที่บ้าน หรือมีในมือถือเพียงพอ ก็จะต้องมาอาศัยบ้านเพื่อนๆ ที่มีระบบไวไฟอินเตอร์เน็ตในการเข้าระบบการเรียน 

โดยการเรียนการสอนก็จะเรียน และสอนตามปกติเหมือนที่สอนกันที่โรงเรียน มีพักเที่ยง มีสอนคาบเช้า คาบบ่าย ตามตารางสอน ซึ่งเด็กที่มาเรียนที่บ้านเพื่อนๆ ก็จะต้องเตรียมอาหารเที่ยงมาทานกันเอง เหมือนเดินทางไปโรงเรียน งานนี้จึงเดือนร้อนคุณยาย ที่จะต้องดูแลหลานๆ ที่มาเรียนออนไลน์ ยายต้องมาส่งข้าวเที่ยงด้วยปิ่นโต ที่เดิมใช้ไปวัดแทน

โดยน้องๆ นักเรียนที่มารวมกันเรียน เล่าว่า นับตั้งแต่เกิดสถานการณ์โรคโควิด-19 ระบาด นักเรียนก็ไม่สามารถเดินทางไปเรียนที่โรงเรียนได้ จะต้องมาเรียนออนไลน์แทน โดยคณะครูได้จัดตารางสอนตั้งแต่ช่วงเวลา 09.00 พักเที่ยง ช่วง 12.00 – 13.00 น. ก่อนสอนต่อไปจนถึงเวลา 15.00 น.ทุกวัน ปิดเรียนปกติในวันเสาร์ - วันอาทิตย์ พวกตนเองก็จะต้องเรียนไป และส่งการบ้านทางไลน์มือถือ ส่งตรงถึงคุณครูทุกวัน โดยความเข้าใจในการเรียนแบบออนไลน์นี้จะน้อยมาก กว่าไปเรียนที่โรงเรียน พวกตนอยากไปเรียนที่โรงเรียนมากกว่า เพราะได้เจอเพื่อนๆ เจอครูโดยตรง เรียนก็เข้าใจได้ง่าย แต่ก็ต้องยอมเพราะโรคระบาดมันรุนแรง ขณะที่เรียนครูผู้สอนก็จะมีการเปิดเพลงสลับให้นักเรียนได้ฟังบ้างเป็นช่วงๆ เพื่อลดความเครียดในการเรียนออนไลน์ พอใกล้เที่ยง คุณยายก็จะนำข้าวเที่ยงมาส่ง โดยใส่ปิ่นโตมาส่งให้พวกตนได้พักกินข้าวตอนเที่ยงกัน ค่อยเรียนต่อตอนบ่าย ไม่ต้องไปๆ กลับๆ ที่บ้านตนมาบ้านเพื่อนๆ ที่มีระบบอินเตอร์เน็ตแรงๆ เร็วๆ เพื่อเข้าเรียนได้อย่างสะดวกสบายกัน

 

โดย - พงษ์พัฒน์ ไตรพิพัฒน์