จากการสอบถามนายสมประสงค์ บริบูรณ์ อายุ 50 ปี เล่าว่า นายสมชาย ซึ่งเป็นผู้รับเหมาได้พาตนเอง และ น.ส.พัชนันท์ ทายะ อายุ 53 ปี ภรรยา พร้อมกับเพื่อนคนงานอีก 4 คน เดินทางมาจากหัวหิน จ.ชลบุรี เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2563 เพื่อมาทำงานก่อสร้างที่อำเภอบ้านกรวด จ.บุรีรัมย์ โดยตนเองเป็นช่างเชื่อมเหล็ก แต่พอผู้รับเหมามาส่งทิ้งไว้ที่แคมป์คนงาน อ.บ้านกรวด เขาบอกให้กักตัวตามมาตรการควบคุมโรคก่อน 14 วัน โดยผู้รับเหมาจ่ายเงินค่าแรงล่วงหน้าไว้ให้คนละ 2,000 บาท จากนั้นผู้รับเหมาก็หายไป ปล่อยทิ้งไว้ที่แคมป์คนงาน จนผ่านไปนานกว่า 1 เดือนก็ยังไม่ได้ทำงาน พยายามติดต่อผู้รับเหมาก็ติดต่อไม่ได้ ซึ่งตามจริงหากได้ทำงานตนจะได้ค่าแรงวันละ 550 บาท แต่พอผ่านไปนานกว่า 1 เดือนงานก็ไม่ได้ทำเงินที่ให้ไว้ 2,000 บาทก็ซื้อกินหมดแล้ว จึงตัดสินใจไปตระเวนขอรับจ้างทำความสะอาด รดน้ำต้นไม้ตาม รพ.สต. และหน่วยงานราชการต่างๆ เพื่อหาเงินซื้อข้าวกิน เขาก็จ้างบ้างไม่จ้างบ้าง พอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หมอคนหนึ่งชื่อปรีดา ฟังเขาก็สงสารให้จักรยานมาไว้ใช้ 2 คัน ตนจึงตัดสินใจเขียนป้ายติดท้ายรถจักรยานแล้วปั่นไปตามถนนเผื่อจะมีคนใจดีช่วยเหลือส่งเรากลับบ้าน แต่หากไม่มีคนช่วยก็ตั้งใจจะปั่นไปเรื่อยจนจะถึงบ้านที่ จ.สุราษฎร์ธานี โดยอาศัยนอนตามศาลาริมทาง และขอข้าวจากวัดกินประทังความหิว