ในรัชสมัยพระปิยะมหาราช สยามถูกฝรั่งเศสชาตินักล่าอาณานิคมที่คุณปิยะบุตรชื่นชอบและยกย่อง รังแกพยายามเอาสยามเป็นเมืองขึ้น หาเรื่องบีบคั้นสยามมาโดยตลอด รุกรานด้วยกองเรือรบมาจอดเทียบหน้าพระบรมมหาราชวัง ด้วยเงินถุงแดงที่ในหลวง ร.3 สะสม นี้แหละที่ใช้ไถ่ถอนประเทศ และพระองค์ต้องยอมตัดใจเสียดินแดนฝั่งซ้ายและฝั่งขวาของแม่น้ำโขง ตลอดจนดินแดนบางส่วนของเขมร เสียมราช พระตะบองและศรีโสภณให้ฝรั่งเศส เพื่อรักษาจันทบุรีและตราดไว้ให้คงอยู่กับสยาม และด้วยเงินพระราชทรัพย์ของพระมหากษัตริย์นี้ที่ทรงนำมาพัฒนาประเทศ ทั้งสร้างทางรถไฟ ถนนหนทาง การโทรเลขและส่งบรรดาพระราชโอรสและคนไทยไปเรียนวิชาการสมัยใหม่ในยุโรป ตลอดจนตั้งโรงเรียนมหาดเล็ก เพื่อเตรียมคนเข้าทำงานในระบบราชการสมัยใหม่ที่ต่อมาพัฒนาเป็นจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ตั้งโรงเรียนนายร้อย โรงเรียนแผนที่ทหาร ปรับปรุงระบบราชการใหม่หมด
ด้วยพระเมตตาของล้นเกล้าในหลวงร.7 เมื่อถูกคณะราษฏรยึดอำนาจ พระองค์ไม่ประสงค์ที่จะต่อสู้ แม้ฝ่ายคณะราษฏรจะมีกำลังเพียงหยิบมือเดียว กำลังทหารฝ่ายจงรักภักดีจะมีอยู่มากมาย แต่ไม่ทรงประสงค์ที่จะเห็นคนไทยต้องเสียเลือดเนื้อ เพราะพระองค์มีพระประสงค์ที่จะให้สยามพัฒนาไปสู่ประชาธิปไตยและมีรัฐสภาเช่นยุโรปอยู่แล้ว แต่สุดท้าย ล้นเกล้ารัชกาลที่ 7 ทรงตัดสินพระทัยสละราชย์ เนื่องจากไม่ทรงเห็นด้วยกับการกระทำของคณะราษฏร์ และไม่ประสงค์เป็นหุ่นให้คณะราษฏร และทรงบันทึกประวัติศาสตร์หน้านี้ไว้ว่า