ไม่เท่าเทียมหรือไม่?

ที่ศูนย์รับเรื่องราวร้องทุกข์ของรัฐบาลสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี นางสุภา อัคจันทร์ ตัวแทนชมรมอดีตพนักงานของรัฐสังกัดกระทรวงสาธารณสุข 2543 - 2546 พร้อมพยาบาลสาขาวิชาชีพจำนวน 8คน ยื่นหนังสือถึงนายกรัฐมนตรี พลเอกประยุทธ์จันทร์โอชา เนื่องจากได้รับความเดือดร้อนจากการที่กระทรวงสาธารณะสุขไม่ได้ดำเนินแก้ไขการเยียวยา ให้ได้รับสิทธิประโยชน์ตามกฏหมายว่าด้วยกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ โดยระบุถึงที่มาของปัญหาและข้อเรียกร้องว่าจากมติครม. เมื่อวันที่ 2 พ.ค. 2543 เห็นชอบให้มี พนักงานของรัฐในสังกัดสธ. เพื่อบรรจุนศ.คู่สัญญาและนร.ทุนในสธ. โดยมีผลนับตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน 2543โดยอาศัยหลักเกณฑ์และเงื่อนไขการเข้ารับบรรจุตลอดจนสวัสดิการ เช่นเดียวกับพลเรือนสามัญในระดับเดียวกัน จวบกระทั่งวันที่ 11 พ.ค. 2543 ครม. มีมติเปลี่ยนจากพนักงานของรัฐฯ ทั้งหมดให้เป็นข้าราชการ รวมทั้งสิ้น 24,063 ราย ในระหว่างปี 2543-2547

โดยในเวลาต่อมา สธ. มีการจ้างบุคลาการอีก 2 ประเภท คือพนักงานราชการและลูกจ้างชั่วคราวที่ได้รับการบรรจุ และได้รับการเยียวยาย้อนหลังตั้งแต่เริ่มเข้ามาทำงาน ซึ่งผลจากการเยียวยาทำให้ บุคลากรกลุ่มนี้เป็นเสมือนข้าราชการพลเรือนสามัญ และมีการปรับเงินเดือนใหม่ทั้งนี้ ทางชมรมฯ ได้พยายามร้องเรียนไปยังหน่วยงานต่างๆอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ไม่มีการตอบรับแต่อย่างใด ทางชมรมฯ จึงขอเรียกร้องให้1.ให้นับระยะเวลาการเป็นพนักงานของรัฐฯมานับรวมเพื่อเป็นประโยชน์แก่บำเหน็จบำนาญ 2.เยียวปรับเพิ่มเงินเดือนให้แก่อดีตพนักงานของรัฐฯ โดยให้รับเพิ่มจากเงินเดือนปัจจุบัน

ส่วนกรณีที่หากไม่ได้รับการเยียวยาอายุราชการคืนจะมีผลเสียอย่างไรนั้น นางสุภา กล่าวว่า จะทำให้อายุราชการที่ขาดหายไปจำนวนถึง4ปี เหล่านี้จึงมีความสำคัญมาก ส่วนจำนวนเงินที่พึงได้รับในวัยชราเมื่อต้องเกษียณต่อชีวิตราชการออกไป จำนวนเงินได้รับลดลง ดังนี้ วิชาชีพแพทย์ จำนวนเงินบำนาญที่ได้รับต่อเดือนลดลงประมาณ 4,000 บาท 48,000บาท ต่อปี เฉลี่ยคนไทยอายุ 80 ปี คิดเป็นเงินที่หายไปจำนวน 960,000 บาทวิชาชีพพยาบาลจำนวนเงินบำนาญที่ได้รับต่อเดือนลดลงประมาณ 2,148 บาท 25,776 บาทต่อปี เฉลี่ยคนไทยอายุ 80 ปี คิดเป็นเงินที่หายไป จำนวน 515,520 บาท และแผนไทยจำนวนเงินบำนาญที่ได้รับต่อเดือนลดลงประมาณ 1,000 บาท เหล่านี้คือความไม่มั่นคงในวัยชราภาพ ไม่เป็นภาระแก่สังคม