พริตตี้สาวติดเชื้อโควิด-19 ขอร้องสื่อ-ชาวโซเชียล หยุดละเมิดสิทธิ ลั่นขอพูดเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้าย

โดยได้โพสต์ข้อความ ระบุว่า
หนูขอร้อง....หยุด! ละเมิดสิทธิตั้งแต่สถานการณ์การแพร่ระบาดเชื่อไวรัสโควิด19 ในประเทศไทยมีแนวโน้มที่จะสูง จริงอยู่ทุกวันนี้หลายคนก็มีสำนึกกักตัวเองอยู่บ้าน เพื่อไม่เป็นตัวการในการแพร่เชื้อต่อไป บางคนป่วยเป็นผู้ติดเชื้อตอนนี้ยังคงรักษาตัวและดูแลตัวเองอย่างเคร่งครัดตามการรักษาของคุณหมอ....แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ อีกสิ่งหนึ่งคือการให้กำลังกันและกัน ในการฝ่าวิกฤติเช่นนี้ แต่สิ่งที่หนูและคนอื่น ๆ ที่ป่วยติดเชื้อได้รับคือ การบั่นทอนจิตและถูกตราหน้าว่าเป็นคนผิด ถูกสังคมลงโทษจากการเสพข่าวบนโลกออนไลน์ หลากหลายเว็บไซต์ทั้งสักข่าวและเว็บอื่นๆ ตีข่าวต่าง ๆ นา ๆ จนข้ามเส้นมากกว่าการสื่อความจนถึงขั้นละเมิดสิทธิขั้นพื้นฐานในฐานเป็นคนไทยด้วยกัน
หนูจะขอพูดเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้าย......
เว็บไซต์ต่าง ๆ ร่วมถึงสำนักข่าวทั้งหลาย ยังเอาข้อมูลที่ไม่ได้รับอนุญาตไปนำเสนอ เพื่อข่าวไปขายอย่างเดียว ส่งผลกระทบมาถึงคนป่วย ทำให้ผู้ป่วยเดือดร้อนและเสียหาย ลงข่าวอะไรจริงอะไรปลอมมั่วไปหมด เอาแต่ตัวเองได้ขายข่าวสมใจ หนูจะฟ้องร้องอย่างถึงที่สุดทั้งเรื่องของการละเมิดสิทธิมนุษย์ชน และ พรบ.คอมฯ ทุกมาตราที่ทำให้หนูเกิดความเสียหายค่ะ
หนูจะชี้แจ้งข้อเท็จจริง และเจตนาที่แท้จริงของเรื่องดังกล่าวที่เกิดขึ้นกับหนูที่มีข่าวออกไป ว่าหนูเป็นสายเที่ยวสะพรึง เอารูปหนูไปพาดหัวข่าวโดยไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของ และพาดหัวข่าวได้แย่มาก แล้วมีคนมาด่าหนูมากมาย มาแช่งให้ก็ไปตายด้วยซ้ำ หนูป่วยอยู่ มีคนมาสาปแช่งว่าเลวสมควรตายแบบนี้ หนูรู้สึกป่วยหนักกว่าเดิมอีกค่ะ แค่เสพข่าว ซึ้งไม่รู้เลยว่าอะไรจริงอะไรเท็จ หนูอยากจะขอความเห็นใจทุกคน ช่วยฟังหนูสักนิด....

หนูไม่ได้ไปเที่ยวหรือเป็นสายเที่ยวและไม่ได้อยากเที่ยว แต่หนูไปทำงานหาเงิน มันคืองานอย่างเดียวที่หนูมี หนูยังเรียนไม่จบ หนูไม่มีงานอื่นทำนอกจากงานนี้ หนูเป็นเสาหลักของครอบครัว เป็นคุณแม่เลี้ยงเดียว ลูก2คน มีพ่อแม่คุณยายที่ต้องดูแล หนูไม่มีแม้แต่เงินและเวลาที่จะสามารถส่งตัวเองให้เรียนจนจบได้ด้วยซ้ำ หนูทุ่มให้กับลูกๆและงานหมด
การที่หนูออกไปทำงานหนักทุกวัน หนูไม่ได้มีเจตนาอยากเที่ยวเพื่อความสนุกบันเทิง หรือเที่ยวสะพรึงอย่างตามที่ข่าวบอก ใครที่รู้จักหนูก็จะรู้ว่าหนูเป็นคนยังไง ไม่ใช่คนเที่ยว ทำงานเลี้ยงตัวเองตั้งแต่ ม.1 ทำแต่งานหาเงินเลี้ยงครอบครัวมาตลอด ทุกคนมีเหตุผลไม่เหมือนกัน
หนูรู้ว่าหนูมีส่วนผิดที่ออกไปรับงาน แต่หนูไม่มีที่พึ่ง และในสถานการณ์นี้ก็พึ่งใครไม่ได้ หนูจึงต้องกั้นใจออกไปทำงานจริงๆทั้งๆที่รู้ว่ามันอันตราย แต่ถ้าหนูไม่ทำ หนูไม่มีจ่ายค่าที่อยู่ ค่านมค่าอะไรต่อมิอะไรหลายๆอย่าง หนูคิดว่าหนูจะรีบรับงานทุกวันช่วงนี้ แล้วเก็บเงินก้อนมากลับตัว ถ้าจะให้เก็บตัวเลยนะเดี๋ยวนั้น โดยไม่มีเงิน ครอบครัวหนูไม่สามารถอยู่ได้ค่ะ นี่คือสิ่งที่หนูหาทางคิดเพื่อพะยุงครอบครัวของหนู
หนูได้รับผิดชอบต่อคนที่หนูเจอ หนูไล่ทามไลน์และตามทุกคนในไลน์กลุ่มpt en และลูกค้า บางที่หนูจำชื่อเพื่อนร่วมงานและลูกค้าได้ไม่หมด ก็บอกในไลน์กลุ่มpt en ว่าใครที่ไปงานที่นี่กับเราไปตรวจ หนูไล่ตามให้ไปตรวจหมดแล้วค่ะ แต่รายชื่อมันออกมาจากในไลน์กลุ่มมาอยู่ที่เว็บและข่าวอื่นๆ ได้ยังไง หลายที่ ตามไม่ไหว ใครที่เอาข้อมูลในไลน์กลุ่มไปให้ข่าวต่างๆเว็ปต่างๆ มันมีชื่อคนอื่น คนที่มีชื่อในนั้นก็เดือดร้อน บางคนแค่ชื่อซ้ำกันก็เดือดร้อนแล้ว เอาข้อมูลไปลงแค่วันกับสถานที่ ก็พอมั้ย ชื่อพวกนั้น อุ้มตามด้วยตัวเองหมดแล้ว ใครที่อุ้มจำชื่อไม่ได้ อุ้มก็ประกาศตามหาในกลุ่มpt en แล้ว จัดการด้วยตัวเองหมดแล้ว บางทีไม่ได้นอนเครียดเพราะต้องมานั่งตามชื่อคนอื่นที่หลุดออกจากกลุ่ม