ข่าว
21 มี.ค. 2563 | Ekkapon
รศ.ดร.พญ.ภัทรวัณย์ วรธนารัตน์ ภาควิชาออร์โธปิดิกส์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับสถานการณ์การระบาดโควิด-19 อธิบายภายในงานแถลงข่าวพิธีมอบเงินสนับสนุนการจัดซื้อเครื่อง ECMO และเครื่องช่วยหายใจ เพื่อผู้ป่วย COVID-19 ณ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดลว่า
การแพร่กระจายของโรคต่างๆ ทั่วโลก มีอยู่มากมาย เช่น เอชไอวี แต่ตอนนี้เป็นโควิด-19 สิ่งสำคัญเวลายอดผู้ติดเชื้อเมื่อสูงมากๆ เราก็เอาไม่อยู่ จากเคสในประเทศไทย 16 18 วันแรก เป็นเคสที่มาจากเมืองจีน หลังจากนั้นผู้ป่วยเริ่มมีภายในประเทศ มีคนนำเข้ามาแพร่ต่อปละปลาย แต่ในระยะหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามีผู้ป่วยรายใหม่ทุกวัน เหมือนเรากำลังจะโต้คลื่นซึ่งไม่รู้ว่าเป็นสึนามิหรือเป็นคลื่นเล็กๆ
"หากดูสถานการณ์ต่างประเทศ พบว่า จะมี 2 กลุ่ม คือ "ประเทศกลุ่มที่ติดเชื้อมาก" เช่น อิตาลี อิหร่าน อังกฤษ ค่าเฉลี่ยการเพิ่มขึ้นแต่ละวันอยู่ที่ 33% และ "กลุ่มที่มีผู้ติดเชื้อน้อย" เช่น ประเทศญี่ปุ่น สิงคโปร์ ฮ่องกง จะเห็นว่ามีมาตรการปิดโรงเรียน ปิดประเทศ การทำมาตการต่างๆ ยอดจะต่ำค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 10-20% ต่อวัน ถามว่าเราอยากได้อะไร เราเพิ่งขึ้น 200 รายมาระยะแรก เป็นช่วง Golden period เราเลือกได้ว่าจะเป็นอย่างอิตาลี สเปน อิหร่าน หรือเราอยากเป็นแบบสิงคโปร์ ฮ่องกง"
"หากเรากดลงมาเหลืออัตราผู้ป่วยใหม่อยู่ที่เฉลี่ย 20% ต่อวัน ผู้ป่วยที่ติดเชื้อภายใน 30 วัน (หลัง 15 มีนาคม) จะอยู่ที่จำนวน 24,269 ราย ผู้ป่วยที่ต้องรับเข้ารักษาในโรงพยาบาลภายใน 30 วัน (หลังจาก 15 มีนาคม) จำนวน 3,640 ราย ผู้ป่วยวิกฤตภายใน 30 วัน (หลังจาก 15 มีนาคม) จำนวน 1,213 ราย"
ทั้งนี้ ปัจจุบันบุคลากรสาธารณสุขของไทย จำนวนแพทย์โรงพยาบาลรัฐ และเอกชน รวม 37,160 คน พยาบาล 151,571 คน แบ่งเป็น โรงพยาบาลรัฐ แพทย์ 29,449 คน พยาบาล 126,666 คน โรงพยาบาลเอกชน แพทย์ 7,711 คน พยาบาล 24,905 คน
รศ.ดร.พญ.ภัทรวัณย์ กล่าวเพิ่มว่า เราอาจจะคิดว่ามีแพทย์เยอะ แต่ต้องเรียนให้ทราบว่า หมอทุกคนไม่ได้เชี่ยวชาญโรคปอด นอกจากนี้ เตียงต้องรองรับผู้ป่วยอื่นๆ ที่มีความจำเป็น เช่น ผู้ป่วยหัวใจวาย เส้นเลือดในสมองตีบ เส้นเลือดในสมองแตก หรือคนไข้ที่จำเป็นต้องรักษา เราไม่สามารถเอาโรงพยาบาลทั้งหมดรองรับคนไข้ที่เป็นโควิด-19 ได้ ไม่อย่างนั้นคนไข้ทั้งหมดก็ต้องสละชีพเพื่อโควิด-19
รศ.ดร.พญ.ภัทรวัณย์ กล่าวต่อว่า "ในระยะที่ 1" มีคนติดเชื้อจากข้างนอกมาสู่พื้นที่ของเรา มาตรการที่ควรใช้ คือ การทำ Containment ปิดกั้นให้เข้ามา เช่น การระงับการเดินทาง ของคนที่เดินทางมาจากพื้นที่เสี่ยงเข้ามาในประเทศเรา
"ระยะที่ 2" คนที่ติดเชื้อได้แพร่ให้กับคนของเรา มาตรการที่ควรใช้คือ การตรวจจับคนติดเชื้อให้ได้ และนำไปกักกัน เพื่อแยกออกจากคนในสังคม (Isolation) และการนำคนที่มีประวัติไปสัมผัสกับคนที่ติดเชื้อ ไปกักกันเพื่อเฝ้าระวัง จนกว่าจะพ้นระยะฟักตัวของโรค (Quarantine) รวมถึงปิดพื้นที่เสี่ยง (Mitigation) เช่น สถานศึกษา สถานบันเทิง ที่มีคนติดเชื้อ ทั้งนี้ การใช้วิธีคัดกรองด้วยการวัดไข้ อาจไม่มีความไวเพียงพอ ทำให้มีโอกาสที่ผู้ติดเชื้อหลุดรอดไปได้
