ประกอบกับประกาศกรุงเทพมหานคร เรื่อง หลักเกณฑ์ เงื่อนไขการค้าขายในพื้นที่ผ่อนผัน ลงวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ซึ่งได้กำหนดหลักเกณฑ์ เงื่อนไขการค้าขายในพื้นที่ผ่อนผันได้ใช้บังคับ มาเป็นเวลานาน ไม่เหมาะสมกับสภาวการณ์ปัจจุบัน ส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของกรุงเทพมหานคร ด้านความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อย
อีกทั้ง กรุงเทพมหานครได้รับการร้องเรียนจาก ประชาชนที่ได้รับความไม่สะดวกจากการมีหาบเร่ - แผงลอย ตั้งกีดขวางการสัญจรบนทางเท้า รวมทั้ง เจ้าพนักงานจราจรประสบปัญหาในการจัดการจราจรให้คล่องตัวและผู้ขับขี่ยานพาหนะต่างได้รับ ความไม่สะดวกในการจราจรเป็นผลตามมา
นอกจากนี้ ในการพิจารณาวินิจฉัยคดีที่เกี่ยวกับการยกเลิก จุดผ่อนผันบนทางเท้า ศาลปกครองได้วินิจฉัยเป็นแนวสำคัญไว้ว่าทางเดินเท้าสาธารณะ มีวัตถุประสงค์ ของการใช้เพื่อประโยชน์สำหรับสาธารณะในการสัญจร และตามหลักความได้สัดส่วนระหว่างประโยชน์ ของการค้าขายบนทางเท้าเทียบกับความเสียหายและการขาดประโยชน์ในการใช้สอยที่จะเกิดกับสาธารณะ พิจารณาได้ว่า ประโยชน์สาธารณะย่อมมีความเหมาะสมและจำเป็นมากกว่า
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๐ ประกอบมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติรักษาความสะอาด และความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ รักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560 มาตรา 42 ประกอบมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดย พระราชบัญญัติการสาธารณสุข (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2560 และมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติ ระเบียบบริหารราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2528