ดังนั้น จึงเริ่มนำวัสดุในท้องถิ่น มาประดิษฐ์ของเล่นพื้นบ้าน หรือ ของเล่นโบราณด้วยมือ ส่วนใหญ่จะใช้ไม้ไผ่ เป็นงานประดิษฐ์ หรือเรียกว่า ไม้เล่นได้ เช่น จักจั่น ที่ปั้นจากดินเหนียวผูกสายเอ็นและก้านไม้ไผ่ ตกแต่งให้สวยงามด้วยกระดาษสีสันต่างๆ หมุนด้วยแรงจากข้อมือ จะเกิดเสียงคล้ายตัวจักจั่นร้อง รวมไปถึง โยโย้ธงสะบัด ที่ทำจากกระดาษผันกับไม้ไผ่ แต่ใช้แรงสะบัด กระดาษพุ่งออกจากตัวและย้อนกลับได้ด้วย หรือจะเป็นปี่นก ที่ทำจากต้นพง เป่าเล่นสนุกสนาน โดยของเล่นทุกชิ้นราคาเพียง 20 บาท รายได้เดือนละไม่ต่ำกว่า 1 หมื่นบาท ซึ่งสามารถอยู่ได้
นอกจากนี้ยังนำไม้มงคล มาประดิษฐ์เป็นพวงกุญแจ และวัตถุมงคลตามความเชื่อ นำไปแขวนร้านค้า รถยนต์ เช่น ลูกสน มีเสน่ห์ ดึงดูดความสนใจ, ลูกหมาก ความมงคล ,ลูกสะบ้า ต่อยอดการงานและค้าขาย ,ลูกฝาง ขับไล่วิ่งชั่วร้าย ,เหล็กน้ำพี้ ป้องกันภัยอันตราย ,มะค่า เปรียบเสมือนของมีค่า ,และน้ำเต้า ดูดเงินดูดทอง เป็นต้น ซึ่งทั้งของเล่นพื้นบ้านและของมงคลจากไม้มงคลพลังธรรมชาติ ที่ประดิษฐ์ขึ้น ไม่เพียงจะสร้างรายได้ให้ครอบครัว ยังอยากให้คนรุ่นใหม่รู้ว่าอดีตของเล่นพื้นบ้านมักจะเป็นของที่ผลิตขึ้นเอง และประยุกต์ดัดแปลงไปตามธรรมชาติสิ่งแวดล้อม ซึ่งแต่ละท้องถิ่นมีความแตกต่างหลากหลายกันไป ของเล่นพื้นบ้านจึงเป็นวัตถุทางวัฒนธรรมที่สะท้อนถึงสภาพวิถีชีวิตความเป็นอยู่ ภูมิปัญญา ของผู้ใหญ่รุ่นปู่ย่าตายาย นอกจากเพื่อส่งเสริมพัฒนาการเด็ก เป็นการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เชื่อมความสัมพันธ์ของคนในชุมชน