"ซ่อม" แบบไหน ไม่ให้มี "ตาย"

1.โรงเรียนทหารควรมีมาตรฐานความพร้อมในการช่วยชีวิตนักเรียนทหารที่ถูกฝึกหรือซ่อมจนร่างกายรับไม่ไหว (ยกตัวอย่างตามอาคารสูงต่างๆ ยังมีแผนดับเพลิง เมื่อเกิดเพลิงไหม้ ฉะนั้นโรงเรียนทหารก็น่าจะต้องมีมาตรฐานความพร้อมในเรื่องนี้เช่นกัน) ซึ่งรวมถึงหน่วยทหารทั่วไปที่ฝึกทหารใหม่หรือทหารเกณฑ์ด้วย (เช่น มีอุปกรณ์ช่วยชีวิต มียานพาหนะหรืออากาศยานที่พร้อมส่งตัวแบบปัจจุบันทันด่วน เป็นต้น)

2.สถานที่ฝึกกำลังพล รวมทั้งบริเวณที่ใช้สำหรับลงโทษ ควรเป็นสถานที่เปิด และมีกล้องวงจรปิดที่บันทึกภาพไว้เป็นหลักฐานได้ (ไม่ควรปล่อยให้มีการไปลงโทษ หรือซ่อมในห้องน้ำ บนดาดฟ้าตึกที่ไม่มีใครเห็น เพราะเสี่ยงที่จะใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล)

3.ทำข้อมูลสถิติว่าในแต่ละปี มีนักเรียนทหาร หรือทหารเกณฑ์เสียชีวิตจากการฝึกจำนวนเท่าไหร่ และสาเหตุที่แท้จริงเกิดจากอะไร เช่น ป่วย เป็นโรคประจำตัว หรือติดเชื้อจากการฝึก (ประเภทลงไปในน้ำที่สกปรก มีแบคทีเรีย แล้วติดเชื้อ) เพราะการมีสถิติ และรู้สาเหตุการตาย จะนำมาสู่การสร้างมาตรฐานการป้องกัน เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด เพราะต้องเข้าใจว่า โรงเรียนทหารต้องการฝึกคนให้เป็นคนเก่ง ไม่ใช่ฝึกให้ไปตาย การฝึกต้องผิดพลาดน้อยที่สุด และไม่มีข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น เพราะถ้ารู้ว่ายิ่งเสี่ยงก็ยิ่งต้องระวัง

4.มาตรการป้องกันตั้งแต่ต้นเหตุ คือ การกำหนดขอบเขต หรือ "ข้อควรปฏิบัติ" ที่เรียกว่า Best practices ในการ "ซ่อม" หรือ "ลงโทษ" หรือจะเรียกว่า "ธำรงวินัย" ก็ตาม ว่าการลงโทษในแต่ละท่า แต่ละรูปแบบ เช่น พุ่งหลัง ควรสั่งได้ไม่เกินกี่ครั้ง หรือถ้าไม่นับที่จำนวนครั้ง ก็อาจกำหนดมาตรฐานเวลา ว่าการสั่งลงโทษอย่างต่อเนื่อง ทำได้คราวละกี่นาที
ข้อเสนอทั้งหมดนี้ ไม่อยากให้เป็นไฟไหม้ฟางนะคะ และหลายฝ่ายที่เสนอมา ก็อยากให้กองทัพรับไปพิจารณา เพื่อป้องกันโศกนาฏกรรมความสูญเสียลักษณะนี้ ไม่ให้เกิดขึ้นซ้ำรอยอีก