ร่ำไห้ด้วยรักและอาลัยพ่อหลวง

ใจนึงอยากก้มกราบแนบพื้นเพื่อถวายความอาลัย แต่อีกใจก็อยากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เมื่อตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมา มองเห็นรถยนต์พระที่นั่งค่อยๆ แล่นผ่านตรงหน้า สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระเทพฯประคองพระบรมราชสรีรางคารไว้แนบพระองค์ บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง สองมือที่สั่นเทาพยายามประคองพระบรมฉายาลักษณ์ ร.9 ไว้แนบอก ไร้มือที่จะเช็ดน้ำตาที่รินไหลอาบแก้ม เสียงเกือกม้าดังย่ำเป็นจังหวะประนึ่งค้อนที่ทุบตรงอกซ้าย ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองผ่านตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตาเห็นริ้วขบวนเคลื่อนหายไปในแสงไฟที่สลัวของถนนกัลยาณไมตรี
คงไม่มีพระราชพิธีฯ ให้เฝ้ารอคอยอีกแล้ว แต่สิ่งที่ต้องทำนับจากนี้คือตั้งจิตอธิษฐานระลึกมั่นถึงพ่อผู้จากไป และพระองค์จะอยู่ในใจนิจนิรันดร์