ไทยครองแชมป์โลกความสุขทางเศรษฐกิจ! แรงงานแฮปปี้จริงหรือภาพลวงตา

แน่นอนว่าอันดับ 1 ของไทยต้องมีที่มาที่ไป อธิบายให้เข้าใจง่ายก็คือ ดัชนีความสุขเชิงเศรษฐกิจคำนวนจาก 2 ปัจจัยคือ "อัตราเงินเฟ้อ" และ "อัตราคนว่างงาน" หมายความว่าถ้าเศรษฐกิจเติบโตได้ดีควบคู่ไปกับอัตราคนว่างงานที่ต่ำ ย่อมตีความได้ว่าประเทศนั้นๆ กำลังมีความสุข
อย่างไรก็ตาม Bloomberg ได้ตั้งข้อสังเกตถึงเหตุผลที่ทำให้ไทยได้รับอันดับ 1 เพราะมีวิธีนับจำนวน "คนมีงานทำ" ที่ไม่เหมือนใคร
ปัญหาอยู่ตรงที่ประเทศเรามีนิยาม "คนมีงานทำ" ด้วยหลักเกณฑ์ง่ายๆซึ่งทำให้ใครๆก็ถือว่ามีงานทำเต็มไปหมด แม้สภาพความเป็นอยู่ที่แท้จริงอาจไม่เป็นเช่นนั้นก็ตาม
ยกตัวอย่างหลักเกณฑ์ที่ว่า ถ้าหากใครมีงานทำอย่างน้อย 1 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ก็ให้ถือว่าเป็นคนที่มีงานทำแล้ว ขณะที่หลายประเทศเขานิยามยากกว่าเรา โดยคนมีงานทำจะหมายถึงคนที่ทำวันละ 8 ชั่วโมงต่อสัปดาห์เท่านั้น จึงถือว่านิยามของไทยและต่างชาติแตกต่างกันอย่างลิบลับ จึงทำให้อัตราว่างงานของไทยน้อยว่าประเทศอื่นอยู่เสมอ
เหตุผลที่ทำให้อัตราการว่างงานค่อนข้างต่ำ ยังมาจากระบบเศรษฐกิจของไทยที่ประชากรกว่า 40 เปอร์เซนต์ประกอบอาชีพเกษตกร
ในภาคเกษตรกรรมของไทยมีแรงงานที่เรียกว่า "แรงงานตามฤดูกาล" ซึ่งเราก็นับว่าเป็นคนที่มีงานทำด้วยเช่นกัน ซึ่งแรงงานในรูปแบบนี้ถ้าลาออก หรือ ถูกไล่ออกจากงานประจำแล้วกลับมาช่วยเหลืองานทำไร่ทำสวนกับครอบครัวเพียงสัปดาห์ละ 1 ชั่วโมงก็ถือว่าเป็นคนมีงานทำ
มิหนำซ้ำ ระบบสวัสดิการของรัฐไทยยังไม่สามารถช่วยเหลือคนตกงานได้ดีพอ จนบีบให้คนที่กำลังเตะฝุ่นต้องรีบวิ่งพุ่งชนเข้าหางานใหม่โดยเร็ว ซึ่งนี่ก็คือปัจจัยทำให้อัตราการว่างงานของเราต่ำลงไปอีก แตกต่างจากประเทศในแถบสแกนดิเนเวีย รัฐจะจ่ายเงินให้มากกว่า 80 เปอร์เซนต์ของรายได้สุดท้ายก่อนตกงานในระยะเวลาหนึ่งเพื่อให้ตั้งหลักได้พูดให้ถึงที่สุด สำหรับประเทศที่พัฒนาแล้วตัวเลขว่างงานน้อยๆอาจไม่สำคัญเท่ากับระบบสวัสดิการที่มีประสิทธิภาพ
จริงอยู่ที่ตำแหน่งอันดับ 1 ของโลกด้านความสุขเชิงเศรษฐกิจช่วยให้ภาพลักษณ์ประเทศดูดีขึ้น ส่วนคุณภาพชีวิตของแรงงานในประเทศอาจขมขื่นราวกับเป็นคนละโลกก็เป็นได้