(สมุทรปราการ) นักโทษได้ถวายงานให้ในหลวง

เมื่อวันที่3พ.ย.2559ผู้สื่อข่าวได้รับแจ้งว่า มีผู้คุมและผู้ต้องขังในเรือนจำกลางสมุทรปราการได้เคยถวายงานให้กับพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช จึงได้เดินทางไปพบนายกฤษณ์ วงษ์เวช ผู้บัญชาการเรือนจำกลางสมุทรปราการ เพื่อสอบถามและพบกับบุคคลที่ถูกกล่าวถึงทั้งหมดซึ่งนายกฤษณ์ กล่าวว่าราวเดือน มิถุนายน2559ที่ผ่านมา ทางสำนักพระราชวังได้น้ำโต๊ะมุข ซึ่งเป็นของใช้ส่วนพระองค์มาให้ทางเรือนจำกลางสมุทรปราการทำการซ่อมแซมเนื่องจากเรือนจำแห่งนี้เป็นเรือนจำแห่งเดียวในประเทศไทย ที่สามารถทำการซ่อมโต๊ะมุขได้ จึงนับเป็นความปราบปลื้มเป็นเกียรติอย่างยิ่งของเรือนจำกลางสมุทรปราการ และการที่พระองค์ท่านนำโต๊ะเก่ามาซ่อมแซมแล้วนำไปใช้ต่อนับเป็นแบบอย่างในเรื่องการใช้ชีวิตแบบพอเพียงขนาดพระองค์ท่านยังนำของเก่ามาซ่อมแซมพระองค์ท่านสอนพวกเราให้รู้จักความพอเพียงนายชำนาญ ไล้ทอง พนักงานราชทัณฑ์ ชำนาญงาน เรือนจำกลางสมุทรปราการเล่าถึงความประทับใจในครั้งนี้ว่า ตอนนั้นผมได้รับโทรศัพท์จากผู้บัญชาการเรือนจำจังหวัดนนทบุรีว่า สำนักพระราชวังจะเอาโต๊ะมุกมาซ่อมตนเองแทบไม่เชื่อ ว่าในหลวงจะนำโต๊ะมุขมาซ่อม รู้สึกตกใจมากแต่ ผู้บัญชาการเรือนจำกลาง นนทบุรี ยื่นยันว่า เป็นโต๊ะที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวใช้วางพระพุธรูป ในพระบรมมหาราชวังเมื่อโต๊ะดังกล่าว ก็มาถึงเรือนจำตนเองและผู้ต้องขัง จำนวน6คนที่เป็นช่างทำโต๊ะมุข ได้กราบโต๊ะซึ่งมีสภาพเก่ามาก ขนาดกว้าง10ซม.ยาว20ซม.สูง10ซม. ทำขึ้นมาตั้งแต่สมัน รัชการที่6พอเริ่มทำมุกก็หลุดออกมาเรื่อยๆ เนื่องจากสภาพเก่า จึงจำเป็นต้องเลาะมุขเก่าออกทั้งหมด และทำลายมุขขึ้นมาใหม่ใช้เวลาในการซ่อมแซมราวสองเดือนจึงแล้วเสร็จส่งคืนสำนักพระราชวัง ในชีวิตไม่คิดว่าจะมีโอกาสถวายงานทำโต๊ะให้กับในหลวง เป็นความประทับใจ และเป็นมงคลกับชีวิตเป็นอย่างมากตนเองได้นำเศษมุขที่หลุดออกมาเก็บใส่พาน บูชาเอาไว้ผู้ต้องขังที่ร่วมกันซ่อมโต๊ะ มี3คนที่ได้รับการอภัยโทษภายหลังได้มาลาผม และขอเศษมุขที่หลุดไปโดยพวกเขาบอกว่า จะนำไปเก็บไว้บูชาเพื่อความเป็นสิริมงคลในการเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังพ้นโทษ ผมจึงให้ไปส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็ยังเก็บรักษาเอาไว้ด้านนายเอ (นามสมมุติ) ผู้ต้องขังหนึ่งในช่างมุขที่ ถวายงานซ่อมโต๊ะมุขกล่าวด้วยความปลื้มปิติว่าในชีวิตไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสสนองงานในหลวงต้อนนั้น เมื่อทราบว่าจะต้องถวายงานก็คิดว่าต้องทำให้เต็มที่ตนเองเป็นแค่นักโทษอยู่ในเรือนจำไม่คิดว่าจะมีบุญเช่นนี้จึงต้องทำให้ดีที่สุดเพราะนี้คือที่สุดของชีวิตที่จะมีโอกาสถวายงานให้กับในหลวง