รัฐประหารครั้งแรกของตุรกี

ในช่วงศตวรรษที่ 19 ซึ่งย่างเข้าสู่ยุคของการเสื่อมถอยของอาณาจักรออตโตมัน และเป็นรัชสมัยของสุลต่าน อับดุลเมจิต ที่ได้ชื่อเป็นกษัตริย์ที่หลงใหลในความเป็นยุโรปค่อนข้างสูง ซึ่งสะท้อนผ่านออกมาทางสถาปัตยกรรมของพระราชวัง "โดลมาบาร์เช" ที่พระองค์โปรดให้สร้างขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการ แต่โชคร้ายที่สถานการณ์บ้านเมืองในขณะนั้นกำลังอยู่ในภาวะย่ำแย่ถึงขั้นนำไปสู่จุดจบของอาณาจักรออตโตมาน
สุลต่านถูกยึดอำนาจโดยกลุ่ม ยังเติร์กซึ่งเป็นกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ต้องการเปลี่ยนแปลงประเทศไปสู่ระบบสาธารณรัฐ นอกเหนือจากการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่อย่างการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองประเทศ
กลุ่มยังเติร์กสร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์ตุรกี โดยนำประเทศเข้าร่วมกับเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่ 1 แต่โชคไม่เข้าข้างกลุ่มยังเติร์ก เมื่อเยอรมันนีแพ้สงคราม ทำให้จักรวรรดิออตโตมานต้องร่วมรับผิดชอบไปด้วย ผลที่ตามมาก็คือต้องยอมเสียดินแดนที่เคยเป็นเมืองขึ้น รวมทั้งดินแดนที่เป็นบ้านเกิดของตัวเอง ด้วยเหตุนี้จึงมีอีกกลุ่มหนึ่งที่ลุกขึ้นมาสู้เพื่อปกป้องประเทศ โดยการนำของมุสตาฟา เคมาล การต่อสู้กินเวลายืดเยื้ออยู่พอสมควร ก่อนที่ได้รับชัยชนะจากการต่อสู้ขับไล่กองกำลังต่างชาติได้สำเร็จ และท้ายที่สุดได้มีการสถาปนาสาธารณรัฐตุรกีขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1923 ซึ่งถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการปกครองระบอบสาธารณรัฐประชาธิปไตยแบบรัฐสภา
หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง มุสตาฟา เคมาล ได้ขึ้นเป็นประธานาธิบดีคนแรกของตุรกี และได้รับสมญานามว่า "อตาเติร์ก" หรือที่เรียกกันว่า บิดาแห่งชาวเติร์ก ผู้ที่สร้างการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างให้กับตุรกี โดยมีวัตถุประสงค์ให้ตุรกีก้าวทันโลกภายนอก