ข่าว
เกาหลีเหนือมีระบบเศรษฐกิจที่เหมือนใคร เป็นระบบที่สร้างความสับสนให้กับแม้กระทั่งเจ้าของรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ ภาพของเกาหลีเหนือที่ปรากฏต่อสายตาชาวโลกคือประเทศที่ยากจน ประชาชนเต็มไปด้วยความอดอยาก แต่สิ่งที่เนชั่นทีวีได้สัมผัสพร้อมคณะเจ้าของรางวัลโนเบลที่ร่วมเดินทางไปด้วยกัน ทำให้เราได้เห็นอีกด้านหนึ่งของประเทศนี้
เกาหลีเหนือเป็นประเทศที่ประชาชนไม่ต้องเสียภาษี การศึกษาฟรีทุกระดับ แม้ชุดนักเรียนและตำรา แน่นอน เข็มกลัดรูปผู้นำ ที่คนเกาหลีเหนือทุกคนต้องติดหน้าอกเสื้อ ก็แจกฟรีเช่นกัน
หากกล่าวว่าเกาหลีเหนือเป็นรัฐสวัสดิการสมบูรณ์แบบก็คงไม่ผิด เพราะรัฐบาลเข้ามาดูแลและรับผิดชอบทุกอย่างในชีวิตของประชาชนตั้งแต่เกิดจนตายก็ว่าได้ แต่ละครอบครัวต้องกินข้าววันละกี่กรัม ต้องใช้ซีอิ๊วเดือนละกี่ขวดหรือน้ำตาลเดือนละกี่กิโลกรัม รัฐบาลเป็นผู้จัดการให้ทั้งหมด แม้กระทั่งยาสีฟันและแปรงสีฟันก็ไม่ต้องไปหาซื้อเอง รัฐบาลจัดหาให้เรียบร้อย รัฐบาลรู้ด้วยซ้ำว่าครอบครัวไหนจะมีลูกน้อยเป็นสมาชิกเพิ่มกี่คน และก็เตรียมให้แม้กระทั่งนมผงล่วงหน้า
นักศึกษาที่เรียนจบก็แทบไม่ต้องดิ้นรนหางาน ทุกคนมีหน้าที่กรอกแบบฟอร์มที่รัฐบาลเตรียมให้เพื่อระบุอาชีพที่อยากทำ แต่ละคนมีหน้าที่ต้องระบุสามอาชีพตามลำดับความต้องการ และเมื่อถีงเวลาก็จะได้รับแจ้งว่าให้ไปทำงานที่ไหนส่วนเรื่องเงินเดือนไม่ต้องถาม เพราะถามแล้วก็ไม่ใครตอบได้หรืออยากจะตอบ แต่ถ้ารัฐบาลดูแลทุกอย่างให้เป็นอย่างดีแล้ว เรื่องเงินเดือนก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ยกเว้นอยากจะมีเงินเก็บเพื่อซื้อของที่รัฐบาลไม่ได้จัดให้เท่านั้น
มีคำถามอย่างแน่นอนว่า แล้วรัฐบาลเกาหลีเหนือเองเงินมาจากไหนมาเลี้ยงดูประชาชนได้ขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ถูกประเทศส่วนใหญ่ในโลกนี้คว่ำบาตรทางเศรษฐกิจ แม้แต่ Dr. Finn Kydland เจ้าของรางวัลโนเบลชาวนอร์เวย์ยังรู้สึกงง ๆ กับระบบเศรษฐกิจของประเทศนี้ และความพยายามจะไขข้อข้องใจเรื่องนี้กับ
อาจารย์ด้านเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัย Kim Il Sung ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผลนัก คำอธิบายก็คือ เกาหลีเหนืออยู่ได้ทุกวันนี้ด้วยแนวคิดที่เรียกว่า Juche หรือปรัชญาการพึ่งตนเอง ซึ่งหมายความเกาหลีเหนืออยู่อย่างพอเพียง ผลิตอาหารและสินค้าอุปโภคบริโภคพื้นฐานได้เอง ไม่ต้องพึ่งพาการส่งออก และเนื่องจากเกาหลีเหนือเป็นระบบเศรษฐกิจรวมศูนย์ รัฐบาลจึงคุมการผลิตของทุกภาคส่วน ตั้งแต่การเกษตรไปจนถึงอุตสาหกรรม
ทุกอย่างที่ผลิตได้ต้องส่งมอบให้รัฐ และรัฐจะเป็นคนแจกจ่ายกลับมาให้กับประชาชน แต่ไม่มีอาจารย์ด้านเศรษฐศาสตร์ในห้องประชุมวันนั้นให้ตัวเลขอะไรได้ ไม่สามารถให้ได้แม้กระทั่งสถิติพื้นฐาน เช่นผลิตผลการเกษตร อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจ หรือการลงทุนจากต่างประเทศ
แล้วประชาชนคิดอย่างไรกับระบบที่มีอยู่ นี่เป็นสังคมที่สมบูรณ์แบบแล้ว ผมนึกไม่ออกว่าถ้าระบบนี้พังลงไป ผมจะอยู่ได้อย่างไร ใครจะดูแลผมและครอบครัว ใครจะหางานให้ผม เป็นคำตอบของจุน โชล ฮอน เจ้าหน้าที่ที่ติดตามคณะ และจะเป็นคำตอบแบบเดียวกันจากคนเกาหลีเหนือเกือบทุกคนที่เราคุยด้วย และแน่นอนว่า ทุกคนยกความดีงามของประเทศทั้งหมดให้กับผู้นำและอดีตผู้นำ "ไม่มีเขา พวกเราจะอยู่ได้อย่างไร"
