สุขใจที่ไทยแลนด์

มีจำนวนเท่าไหร่ มิอาจทราบได้ แต่มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นอกเหนือจากแรงงานน้องใหม่ที่เพิ่งข้ามน้ำข้ามทะเลเข้ามา
ไม่นับรวมเด็กที่เกิดใหม่ในประเทศไทย ซึ่งมีทั้งพ่อพม่าแม่พม่า พ่อพม่าแม่ไทย พ่อไทยแม่พม่า แยกกันไม่ออก เพราะหน้าตาคล้ายๆกัน จำแนกได้ก็แค่ บางคนเคี้ยวหมากปากแดง ทาแป้งทานาคา หรือนุ่งโสร่งสไตล์พม่า ที่มักจะเอาเสื้อยัดไว้ในกางเกง เอ้ยผ้าถุง !!..
ปัจจุบันใครมาทำธุระที่เมืองระนอง หากไปไหนไม่ถูก แล้วไปสอบถามเส้นทางคนแถวนั้น รับรอง 9ใน10 คน เป็นชาวพม่า จะทำให้ท่านจะมึนเพิ่มขึ้นไปอีก ในยุคพม่าครองเมือง
เมืองระนอง เมืองเล็กเหนือสุดฝั่งอันดามันของไทย ปัจจุบันเศรษฐกิจดีเป็นลำดับต้นๆของประเทศ ส่วนใหญ่มีแรงงานชาวพม่าเป็นตัวขับเคลื่อนทั้งประมง ก่อสร้าง ร้านอาหาร งานแม่บ้าน จิปาถะ โดยเฉพาะงานหนักและเหนื่อย ซึ่งคนไทยปฏิเสธ สมประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายแยกจากกันไม่ได้ ขาดเธอเหมือนขาดใจ

วันนี้( 8พ.ย.)คือวันชี้ชะตาทางการเมืองของประเทศพม่า ปัจจุบันชาวพม่าจะมีความตื่นตัวทางการเมืองสูง ทำให้มีแรงงานจำนวนมากเดินทางกลับประเทศ เพื่อลงคะแนนเลือกตั้ง แต่ก็มีอีกจำนวนมากเช่นกัน ที่ไม่ได้กลับไป เพราะต้องเสียค่าใช้จ่ายสูง บางคนกังวลว่ากลับไปแล้ว อาจไม่ได้กลับเข้ามาอีก วันนี้จึงมีแรงงานพม่าจำนวนมากทำงานขายแรงตามปกติ หลายคนส่งใจแทนกากบาท
เลือกคนที่ตนรัก พรรคที่ตนชอบ ซึ่งส่วนใหญ่ก็หนีไม่พ้น อองซานซูจี วีรสตรีของพวกเขา
แต่จะสมหวังหรือไม่ ไม่มีใครคาดหวังได้
การเมืองในประเทศพม่าคงต่อสู้กันอีกนาน
จะหาสุขแบบนี้ได้ที่ไหน ในโลกนี้
เท่ากับ สุขใจที่ไทยแลนด์