รายงานพิเศษ - เหยื่อบริสุทธิ์แห่งสงครามเวียดนาม

"ฝนเหลือง" หรือ Agent Orange เป็นสารกำจัดวัชพืชชนิดรุนแรงที่ทหารอเมริกันใช้ฉีดพ่นเหนือผืนป่าอันกว้างใหญ่ของเวียดนามใต้ในช่วงสงครามเวียดนาม เพื่อทำลายที่หลบซ่อนของทหารเวียดกง มีสารประกอบสำคัญที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลกคือ dioxin ซึ่งอันตรายกว่าดีดีทีถึง 200,000 เท่า และมีการประมาณกันว่าทหารสหรัฐฯ ใช้ฝนเหลืองถึงร้อยละ 60 หรือ 42 ล้านลิตร จากจำนวนสารเคมี 72 ล้านลิตรที่ใช้ไปในสงคราม และแม้สงครามเวียดนามจะผ่านมาเกือบ 40 ปีแล้ว แต่บาดแผลที่สงครามได้สร้างเอาไว้ ยังคงส่งต่อมาจนถึงปัจจุบัน และหนึ่งในนั้น ก็คือผู้ที่ได้รับผลกระทบจากฝนเหลือง
โครงการ Peace Village ที่โรงพยาบาลตื่อซู้ ในโฮจิมินห์ซิตี้ คือสถานที่พักพิงของเหล่าผู้พิการที่มีความบกพร่องทางพันธุกรรมตั้งแต่เกิดที่เกิดจากสารไดอ็อกซิน ที่นี่ได้รับการสนับสนุนโดยตรงจากรัฐบาลญี่ปุ่น มีผู้ป่วยที่พิการทางร่างกาย พิการทางสติปัญญา หรือไม่ก็ทั้งคู่
หนึ่งในผู้ป่วยที่มีชื่อเสียงที่สุดของที่นี่คือ เหวียน ดึ๊ก อายุ 34 ปี เขาเองไม่ได้สัมผัสกับสารไดอ็อกซินจากฝนเหลืองโดยตรงแต่ได้รับการถ่ายทอดทางพันธุกรรมมาจากพ่อแม่ ปัจจุบันเขาทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานอยู่ที่โครงการพีซ วิลเลจ
เหวียน ดึ๊ก เล่าให้ฟังว่า เขาเกิดมาเป็นแฝดสยามตัวติดกันกับน้องชายอีกคนหนึ่ง ต้องได้รับการผ่าตัดออกทำให้อีกคนต้องจบชีวิตไป ส่วนเขาก็ต้องกลายเป็นผู้พิการขาดขาไปหนึ่งข้าง / เมื่อเขารู้ว่าตัวเองเป็นคนพิการและแตกต่างจากเด็กคนอื่น เขาก็ไม่มีความสุข แต่เมื่อรู้ว่าใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาเลยหันมาพยายามใช้ชีวิตให้เหมือนคนปกติมากที่สุด
ตั้งแต่เด็กเขามีโอกาสได้ไปเรียนหนังสือที่ประเทศญี่ปุ่น เขาได้รับแรงบันดาลใจจากคนที่นั่น เพราะคนญี่ปุ่นปลูกฝังให้ทุกคนมีความพยายาม ต่อสู้เพื่อชีวิตที่ดีกว่า ส่วนที่เขาตัดสินใจทำงานที่นี่ก็เพราะว่า เขาเกิดและโตมากับที่นี่ และจนถึงปัจจุบันก็ยังมีเหยื่อของฝนเหลืองอยู่อีกหลายคนที่มีอาการหนักยิ่งกว่าเขา เขาเลยอยากจะทำงานเพื่อช่วยเหลือพวกเขา
หน้าที่ในแต่ละวันของเหวียน ดึ๊ก คือการคอยติดต่อประสานงานระหว่างเจ้าหน้าที่ของเวียดนามและเจ้าหน้าที่จากประเทศญี่ปุ่นญี่ปุ่น นอกจากนี้เขายังดูแลงานด้านไอทีด้วย
ปัจจุบันเหวียน ดึ๊ก มีภรรยาเป็นชาวญี่ปุ่น และมีลูกฝาแฝดที่มีร่างกายเป็นปกติทั้งหมด2 คนวัย 5 ขวบ ชื่อเด็กชายฟูจิและเด็กหญิงแองดาว ที่ต่างก็เป็นชื่อของภูเขาที่สำคัญในญี่ปุ่นและเวียดนามและด้วยเรื่องราวการสู้ชีวิตของเหวียน ดึ๊ก ที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับใครหลายคน ทำให้เขาเป็นเหมือนตัวแทนของเหยื่อผู้บริสุทธิ์ของสงคราม และได้ให้สัมภาษณ์ออกสื่อหลายครั้ง จนเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ โดยรูปถ่ายที่เขายืนด้วยขาเพียงขาเดียวอยู่ที่ริมทะเล ถือเป็นภาพที่ทำให้คนเวียดนามจดจำเขาได้
นอกจากนี้ ที่พีซวิลเลจยังมีผู้ป่วยอีกหลายคนที่สร้างแรงบันดาลใจ รวมทั้งเหวียน ห่อม เล่อ อายุ 23 ปี ผู้ที่เติบโตมาจาก Peace Village ตั้งแต่เด็ก ปัจจุบันเขาเป็นทั้งนักว่ายน้ำและดีไซเนอร์ ซึ่งในการแข่งขันอาเซียนพาราเกมส์ที่ประเทศเมียนมาร์เมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมาเขาก็สามารถคว้าเหรียญทองแดงกลับบ้านมาได้
แต่พีซวิลเลจ ที่แปลว่าหมู่บ้านอันสงบสุข จะสงบและเต็มไปด้วยความสุขสมกับชื่อของสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ ถ้าขาดพวกเธอ เหล่าพยาบาลผู้ใจบุญ/ พวกเธอเล่าว่าผู้ป่วยที่นี่มีด้วยกันหลายสิบคน อายุตั้งแต่ 3 เดือน ไปจนถึงสามสิบกว่าปีโดยในหนึ่งวันเธอต้องคอยอาบน้ำ ป้อนอาหาร และดูแลเรื่องสุขอนามัยต่างๆ โดยเฉพาะเด็กที่มีอาการรุนแรงมากๆ ซึ่งจะต้องนอนอยู่กับเตียงตลอดเวลา บางคนถึงกับทำร้ายตัวเองจนพยาบาลต้องมัดมือเอาไว้กับเตียง และก็เป็นเรื่องน่าเศร้าที่พวกเธอบอกว่า เด็กเหล่านี้มีอายุขัยเฉลี่ยอยู่ที่ 7 ปีเท่านั้น
ไม่ว่าสงครามจะเกิดขึ้นที่ไหน ย่อมสร้างความเสียหายให้กับทุกคนที่เกี่ยวข้อง ทั้งทางร่างกายและจิตใจ เหมือนกับที่เหวียน ดึ๊ก ได้พูดถึงสงครามไว้ในช่วงหนึ่งของการสนทนาอย่างน่าสนใจว่า สงครามนั้นช่างโหดร้าย ไม่ใช่เฉพาะแค่ผู้ที่เป็นเหยื่อของฝนเหลืองเท่านั้นที่เกลียดสงคราม แต่คนเวียดนามทั่วไปที่แม้จะเกิดหลังสงครามก็ล้วนแล้วแต่ได้รับผลกระทบจากสงครามไม่ทางใดก็ทางหนึ่งเช่นกัน
แม้ว่าสงครามจะเกิดขึ้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่ที่มนุษย์ได้เริ่มขยายเผ่าพันธุ์ไปทั่วโลกในอดีตกาลมาจนถึงปัจจุบัน บางครั้งเกิดขึ้นเพราะกระหายอำนาจ บ้างเพราะความหิวโหย หรือบ้างเพราะศาสนา แต่คำถามที่หลายคนยังคาใจ คือทำไม สงครามยังคงเกิดขึ้นอยู่ในปัจจุบัน ในชั่วโมงนี้ ในวินาทีนี้ ณ ที่ใดที่หนึ่งของโลกใบนี้ หรือว่ามนุษย์..จะไม่เคยเรียนรู้อะไรจากสงครามเลย