ข่าว
ผู้สื่อข่าวรายงานว่ากลายเป็นเรื่องที่ฮือฮาในสังคมโซเชียลมีเดีย หลังนายนิโคลัส บราวน์ (Mr.Nicolas Brown)อายุ 36 ปี ชาวแคนาดา ที่ทำกลุ่มเฟซบุ๊คออกเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมและการขอความช่วยเหลือจากสังคม จนมีการแชร์ต่อไปอย่างกว้างขวาง หลังจากตกเป็นเหยื่อถูกกระสุนปืนจากนายดนตร์ ประวีณเมธ อายุ 28 นักศึกษาคณะแพทยศาสตร์ ชั้นปีที่ 6 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กราดยิงเข้าในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง ย่านถนนนิมมานเหมินท์ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ จนเป็นข่าวครึกโครมมาแล้วเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2556 ที่ผ่านมา?
จากเหตุการณ์ในวันนั้นนายนิโคลัส คงจะไม่มีวันลืมเหตุการณ์ดังกล่าวได้ เพราะกระสุนนัดนั้นไปโดนไขสันหลัง ทำให้ขาทั้งสองข้างไม่สามารถเดินได้ จนต้องกลายเป็นคนพิการ อัมพาตช่วงท่อนล่างต้องนั่้งรถวีลแชร์ จากนั้น นายนิโคลัส ต้องการความช่วยเหลือจากสังคมโดยทำกลุ่มเฟซบุ๊คและทำคลิปในยูทูป ขึ้นมา พร้อมทั้งยังตั้งกองทุนรับบริจาคเพื่อช่วยเหลือตนเอง ผู้สื่อข่าวจึงได้ไปสัมภาษณ์ถึงข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นที่ซีเอ็มบลู เกสเฮ้าท์ ถนนมูลเมือง ซอย 6 ต.ศรีภูมิ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ ซึ่งเป็นที่พักของนายนิโคลัส และเขาในสภาพนั่งนั่งวีลแชร์อยู่? จากการสอบถามผ่านล่ามแปลภาษา เปิดเผยว่า เดิมเป็นครูสอนภาษาที่โรงเรียนแห่งหนึ่งใน จ.ลำพูน ก่อนเกิดเหตุ ได้ไปนั่งดื่มกินที่ร้านบ้านดิน ซอยนิมานเหมินท์ ซอย 13 พร้อมกับเพื่อนๆอีกหลายคน โดยโต๊ะที่เกิดเหตุเป็นโต๊ะใกล้เคียงซึ่งตนไม่ได้มีเรื่องด้วย แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ชายคนร้ายได้ยิงกราดเข้ามาในร้าน ตนถูกกระสุนทะลุปอดและไขสันหลัง จนทรุดตัวลงนอนกองกับพื้น จนภายหลังทราบว่าต้องเป็นคนพิการอัมพาตท่อนล่าง? นายนิโคลัส กล่าวว่า หลังเกิดเหตุการณ์ ทางคนยิงก็ได้ดูแลรักษาค่าพยาบาลในช่วงแรกที่โรงพยาบาล แต่พอผ่านไปหลายเดือนตนต้องจ่ายเอง เพราะตอนนี้แทบไม่มีเงินเหลือแล้ว โดยสัปดาห์หนึ่งหนึ่งต้องไปพบแพทย์เพื่อกายภาพบำบัดที่โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ และยังต้องฝึกการใช้กล้ามเนื้อแขน การประกอบชีวิตประจำวันกว่าจะออกจากห้องมาได้ต้องใช้เวลานานในการดำเนินการช่วยเหลือ ทุกวันนี้สังคมไทยยังไม่เปิดรับการดูแลผู้พิการได้ดี ทั้งเรื่องถนนหนทางในการเดินทางก็ลำบาก ตนอยากจะให้สังคมมาช่วยเหลือตนเอง "ผมอยากใช้ชีวิตปกติ ง่ายๆและทำให้ดีที่สุด ผมไม่เกลียดหรือโกรธแค้นคนยิง หรือครอบครัวของเขา ผมไม่อยากแก้แค้นอะไร แค่หวังว่าวันหนึ่ง อยากมีครอบครัวและอยากมีงานทำ เพราะทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปหมดมันไม่ง่ายเหมือนเดิม"นายนิโคลัส กล่าว นายนิโคลัส กล่าวอีกว่า สิ่งที่ตนต้องการมากที่สุดตอนนี้ คือ หวังจะได้กลับมาทำงานอีกครั้งนึง เพราะตอนที่ตนถูกยิงตอนแรก แม่ตนเองป่วยด้วย เพราะอายุ 72 ปีแล้ว หลังจากที่รู้ว่าลูกถูกยิงต้องไปรักษาที่โรงพยาบาลเรื่องความเครียด ทั้งนี้ ก่อนที่จะถูกยิงตนเป็นครูสอนภาษา ดังนั้นตนต้องการมีงานทำเพราะต้องส่งเงินไปดูแลพ่อแม่ และค่าใช้จ่ายดูแลรักษาที่โรงพยาบาล ทุกวันนี้เงินที่ใช้ได้หมดไปแล้ว โดยใช้เงินบางส่วนในกองทุน?
