ช่วงที่ผ่านมาคือมันมีความยินดีแหละ ที่ได้เห็นเหตุการณ์อะไรหลายๆอย่าง ผู้คนร่วมกันจุดไฟในสายลม ซึ่งมันยาก แต่คนก็ต่อไฟกันมากขึ้น แต่ความประสาทแดกของเราก็ยังมีเสมอ เที่ยวห่วงคนนั้นคนนี้ กลัวว่าสายลมที่เราเผชิญอยู่มันจะรุนแรงเกินกว่าจะยื้อเปลวไฟ ดูรูปบางรูปหรือฟังเพลงบางเพลงก็ไม่สามารถรู้สึกได้เหมือนเดิม กับบางคนบางกลุ่มก็คือเลิกติดตามหรือหมดความสนใจไปดื้อๆ
บ่อยๆที่นั่งคิดว่าเราโรแมนติกไปหรือเปล่า ฝันไปหรือเปล่ากับผู้คน อ่อนไหวมากเกินไปหรือเปล่ากับชีวิตของใครต่อใคร แต่ก็จะโดนความจริงกระชากอยู่เรื่อยๆว่านอกจากความฝันความหวังแล้ว พื้นที่ตรงนี้มีคนมาหาประโยชน์เยอะมาก ทั้งเพื่อภาพลักษณ์และเพื่อเงิน มีคนวุ่นวายกับเราเยอะขึ้นมากจนน่ารำคาญ แล้วก็คงมีคนคิดบ้างล่ะมั้ง ว่าเราก็ไม่ต่างกัน อาจจะคิดว่าเราได้ภาพลักษณ์และได้เงิน ซึ่งเอาเข้าจริงแล้วก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาเป็นเงินทองชื่อเสียง นอกจากจะเสียไปบ้าๆบอๆ ได้ฟ้องคนเพิ่มขึ้นซึ่งก็ไม่ได้น่ายินดีอะไร และสิ่งที่น่าจะได้มาก็คงจะเป็นหมายจับ ซึ่งถ้าโดนก็คงไม่แปลกใจผู้พิพากษายิงตัวตายไปแล้ว คนขับแท๊กซี่ผูกคอตาย สส.กรีดแขนหลั่งเลือดกลางสภา น้องๆถูกจับเข้าคุก เด็กนักเรียนโดนตบหน้าริมทางรถไฟ ผู้พิการโดนออกหมายจับเพราะไปเรียกร้องสิทธิ์เพื่อคนพิการหรือจริงๆแล้วแค่การมีชีวิตอยู่ ก็เป็นการยืนหยัดอย่างหนึ่งว่าเราจะไม่ยอม การมีชีวิตคือคำตอบหนึ่งของการขัดขืน เพื่อที่จะเห็นผู้คนไม่เหมือนเดิม ฟังเพลงไม่เหมือนเดิม และอ่านหนังสือเหมือนเดิมไม่ได้อีกต่อไป