“ส้ม” วิ่งชนกำแพง เจ็บแรงเพราะสนิมเนื้อใน ติดหล่ม ”บันเทิงธิปไตย“

11 ตุลาคม 2569 บทบรรณาธิการ : ท่ามกลางการปะทะกันในสนามการเมืองของ 2  พรรคใหญ่ในยุคนี้ คือ พรรคภูมิใจไทย เจ้าของฉายา “พรรคน้ำเงิน” กับ พรรคประชาชน เจ้าของฉายา “พรรคส้ม”

 

ฝ่ายหลังคือ “พรรคส้ม” ดูเหมือนจะเสียเปรียบทุกทาง ถึงขั้นที่ “นายกฯอนุทิน” เคยโพสต์จิกกัดผสมเย้ยหยันเล็กๆ แบบไม่ออกชื่อ เปรียบเปรยเหมือน “วิ่งชนกำแพง” มีแต่เจ็บเอง สร้างการเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้

 

หากเปรียบพรรคน้ำเงินเป็นกำแพง ต้องบอกว่าแข็งแกร่งในระดับที่เรียกว่า “ระบอบน้ำเงิน” ได้เลย เพราะ

1. ญาติดีกับกองทัพ ไม่ต้องกังวลถูกปฏิวัติ
2. คุมเสียงในสภาสูง หรือ วุฒิสภาได้เบ็ดเสร็จ
3. ส่งผลให้คุมองค์กรอิสระได้เกือบทั้งหมด
4. นิติสงครามที่ล้มรัฐบาลมาหลายชุด ตั้งแต่ปี 2549 หรือตลอด 20 ปี ทำอะไรรัฐบาลนี้ไม่ได้
5. ในทางกลับกัน สามารถใช้ “นิติสงคราม” เล่นงานคู่แข่งทางการเมืองได้อีกด้วย

 

** สำคัญที่สุด คือ ได้รับการสนับสนุนจาก “หัวขบวนรัฐพันลึก” ทำให้ 5 ข้อแรก สะดวกสบาย ไร้อุปสรรค **

ด้วยเหตุนี้สงครามการเมืองระหว่างพรรคส้ม กับพรรคน้ำเงิน ฝ่ายส้มจึงเสียเปรียบอยู่แล้ว และโดนสอยแทบจะรายวัน ได้แก่ ถูกนายกฯ และพลพรรคภูมิใจไทยดิสเครดิต อีกด้านหนึ่งลูกพรรคก็ถูกเปิดโปง และดำเนินคดีต่อเนื่อง โดยมีหัวหอกคือ ดีเอสไอ และองค์กรอิสระ เมื่อไร้อำนาจจึงโดนเตะตัดขาทางการเมือง เพราะ เถรตรงเกินไป

 

ที่สำคัญไม่ค่อยได้รับความร่วมมือจากภาคราชการ โดยเฉพาะในกลุ่มข้าราชการระดับสูงที่มีอำนาจ เพราะ ฝ่ายการเมือง เนื่องจากเกรงว่าจะถูกพรรคส้มรื้อใหญ่ถ้าเข้ามามีอำนาจแทน เพราะ คนเหล่านี้มีบารมีได้จากระบบอุปถัมภ์และการสนองนโยบายของฝ่ายการเมือง ซึ่งอาจไม่ได้สร้างผลประโยชน์ส่วนรวมให้กับประเทศ

“ปิยบุตร” สับ “บันเทิงธิปไตย” ทำลายอุดมการณ์ส้ม

นี่คือข้อจำกัดของ “พรรคส้ม” ที่เผชิญอยู่แล้ว แต่ที่หนักกว่าทุกเรื่องที่กล่าวมา คือ “ปัญหาภายใน” ถึงนาทีนี้ ปฏิเสธไม่ได้แล้วว่า “พรรคส้ม” มีรอยร้าวภายใน ที่ผ่านมามีสัญญาณมาหลายครั้ง โดยเฉพาะแกนนำ และ สส.คนสำคัญที่หันหลังให้พรรคมากขึ้น

 

แต่ปัจจุบัน รอยร้าวฉายชัด แถมโดนดิสเครดิตจากภายนอก และดิสเครดิตกันเองจน “แบรนด์พัง” ถึงขั้นมีข่าวว่า ผู้นำจิตวิญญาณสูงสุดของพรรค มีแนวคิดตั้งพรรคใหม่ เป็นพรรคอุดมการณ์ เพราะแบรนด์ปัจจุบันไปต่อไม่ได้แล้ว

 

ความเคลื่อนไหวล่าสุดของ อ.ปิยบุตร แสงกนกกุล อดีตเลขาธิการพรรคอนาคตใหม่ ผู้นำจิตวิญญาณอันดับ 2 เครือข่ายส้ม ที่นำเสนอบทวิพากษ์พรรคสัมเป็นซีรีส์ขนาดยาว ยิ่งทำให้เห็นปัญหาและรอยร้าวของพรรคในระดับ “ใกล้แตก”

 

โพสต์ของอาจารย์ปิยบุตร สรุปได้แบบนี้ ว่า พรรคส้ม กำเนิดขึ้นมาเพื่อให้เป็น พรรคที่กำหนดยุทธศาสตร์เปลี่ยนแปลงประเทศไทย / เป็นพรรคมวลชน /เป็นพรรคอุดมการณ์ / เป็นพรรคที่ทำงานทางความคิด

 

แต่ปัจจุบัน พรรคส้ม แทบไม่เหลือรากฐานเดิมของความเป็นพรรคที่วาดหวังเอาไว้อีกแล้ว แรงกดดันส่วนหนึ่งมาจาก “ตลาดทางการเมือง” และ “ผู้บริโภค” ในตลาดการเมือง ยั่วยวนหรือบีบบังคับให้พรรคต้องขยับออกจากแนวทางที่คิดฝันไว้มากขึ้น

 

เกิดนักการเมืองที่ผสมผสานความเป็นนักแสดงของพรรค ที่ถนัดการใช้สื่อสมัยใหม่แบบตีหัวเข้าบ้าน คลิกเบตเร้าใจ และพรรคไม่กล้าทำอะไร เพราะกลัวเสียคะแนนนิยม

 

อ.ปิยบตร สรุป 4 ลักษณะ ของพรรคที่เป็นอุปสรรคในการสร้างพรรคยุทธศาสตร์ คือ

1. การเมืองแบบ “บันเทิงธิปไตย” หรือ Entertainocracy
2. การเมืองล้นเกิน หรือ Hyperpolitics ที่อะไรๆก็เป็นเรื่องการเมือง ตื่นรู้ทางการเมือง แต่ปราศจากผลลัพธ์ทางการเมืองหรือความเปลี่ยนแปลง
3. การเมือง “แฉ เปิดโปง รายวัน เฉพาะหน้า“ แต่ปราศจากซึ่งข้อเสนอสังคมใหม่ในฝัน หรือการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างในระยะยาว
4. พรรคดิจิทัล และคณะนำแบบ Hyperleadership

 

ล่าสุด อ.ปิยบุตร ขยายความหัวลักษณะแรก “บันเทิงธิปไตย” ยกตัวอย่างการประชุมกรรมาธิการ ที่เสริมความบันเทิงเข้าไปมาก จนกลายเป็น “เรียลลิตี้โชว์”

 

ประเด็นนี้ “เนชั่นทีวี” ขอเสริมว่า ตรงกับกระแสสังคมบางส่วนที่ตำหนิการใช้เวทีกรรมาธิการของพรรคส้ม ของแกนนำพรรคบางคน ในการชิงความได้เปรียบทางการเมืองไม่ต่างจากการเมืองแบบเก่า

 

บทสรุปของ อ.ปิยบุตร ในเรื่อง “บันเทิงธิปไตย” คือ เนื้อหาสาระที่พรรคต้องการสื่อสาร หายไป ไม่ได้ทำงานทางความคิด แต่พรรคเดินตาม “นักการเมืองที่เป็นนักแสดง” ซึ่งได้เรตติ้ง แต่ไม่ได้สาระ และกลายเป็นว่า คนเหล่านี้ครอบงำเหนืออัตลักษณ์พรรค

 

ข้อเขียนของ อ.ปิยบุตร สะเทือนแกนนำพรรค และ “นักแสดงของพรรค” หลายคน จนวันนี้มีบางคนออกมาน้อมรับคำวิจารณ์ แต่บางคนก็ยังนิ่งรอดูสถานการณ์