แต่คดีหมายเลขดำที่ ภ.59/2569 นายทักษิณฟ้องกรมสรรพากร ต่อศาลภาษีอากรกลางที่พิพาทกันอยู่ขณะนี้ ต้องเข้าใจเสียก่อนว่า นายทักษิณไม่ได้โต้แย้งว่าการประเมินภาษีไม่ถูกต้อง แต่สิ่งที่เห็นว่าไม่ถูกต้อง คือ การยึดและอายัดทรัพย์เพื่อนำไปชำระภาษีตามการประเมินต่างหาก ที่กรมสรรพากรไม่มีอำนาจยึดแล้ว
เพราะรายได้ทั้งหมด รวมถึงส่วนที่ต้องนำมาชำระภาษี คตส. ยึดไปหมดแล้วตั้งแต่ปี 2549 ยึดก่อนที่จะมีคำพิพากษาศาลฎีกามารองรับเสียอีก คำพิพากษาศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง คดีหมายเลขแดงที่ อม.1/2543 มาช้ากว่าอำนาจ คตส. ถึง 4 ปี โดยสั่งให้รายได้ทั้งหมดตกเป็นของแผ่นดินไปแล้วทั้งสิ้น รัฐจะมายึดทรัพย์ซ้ำซ้อนอีกไม่ได้ หากให้มีการยึดทรัพย์ในคดีหมายเลขดำที่ ภ.59/2569 นี้ได้อีก เท่ากับในประเทศไทยและในสากลโลก มีนายทักษิณคนเดียวที่ต้องเสียภาษีจากรายได้เดียวกัน ถึง 2 ครั้ง เช่นนี้ยังจะถือว่ารัฐใช้หลักคุณธรรมในการจัดเก็บภาษีเช่นนั้นหรือ เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดความยุติธรรมหรือไม่
สิ่งที่สร้างความสับสนอยู่ในขณะนี้เป็นเพราะในปี 2549 คตส. เร่งยึดทรัพย์นายทักษิณให้มากที่สุดโดยไม่ดูว่ามีกฎหมายหรือคำพิพากษาศาลฎีการองรับหรือไม่
“ยึดไว้ก่อน ผลักภาระให้จำเลยไปหาความเป็นธรรมเอาเองทีหลัง”
ทว่า จำนวนเงินที่ คตส. ยึดอายัดทั้งหมดเป็นเงินถึง 76,261 ล้านบาท คตส. เร่งยึดทรัพย์โดยไม่ประสานกระทรวงการคลังเพื่อตัดแบ่งส่วนที่เป็นภาษีเข้าคลัง ทั้งที่เป็นรัฐเหมือนกัน ควรต้องหักล้างกันเอง ต่อมาเมื่อศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร คดีหมายเลขแดงที่ 6890/2568 พิพากษาว่าการประเมินภาษีของกรมสรรพากรชอบแล้ว กรมสรรพากรก็จะมายึดทรัพย์จากนายทักษิณเพิ่มอีก เหตุการณ์บังคับใช้กฎหมายเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์
กรมสรรพากรรู้อยู่เต็มอกว่าเป็นการเรียกเก็บภาษีซ้ำซ้อน มิอาจทำได้ แต่ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่ปฏิบัติตามก็จะเดือดร้อน (เหมือนที่เคยมีการประชุมเมื่อเดือนมีนาคม 2560) จึงมีเพียงศาลยุติธรรมเท่านั้น ที่จะเป็นที่พึ่งสุดท้ายในการผดุงความยุติธรรม พิจารณาตามข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงที่ถูกต้อง เพราะคำพิพากษาที่รับรองการประเมินภาษี ไม่ได้ทำให้ข้อพิพาทเรื่องวิธีการบังคับชำระภาษีหมดไปโดยอัตโนมัติ
นอกจากนี้ เหตุการณ์ที่ยืนยันได้ว่า คตส. ใช้อำนาจจากคณะรัฐประหารยึดทรัพย์โดยลุแก่อำนาจ แม้ต่อมาศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง มีคำสั่งให้คืนเงิน 30,247 ล้านบาท แก่นายทักษิณ เพราะศาลเห็นว่าเงินและทรัพย์สินส่วนดังกล่าวเป็นมูลค่าหุ้นหรือกรรมสิทธิ์ที่มีอยู่แต่เดิม (ต้นทุน) ก่อนเข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และไม่ได้เกิดจากการใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบในตำแหน่ง เห็นว่าไม่เข้าข่ายร่ำรวยผิดปกติ แต่ก็มิวายที่ คตส. กับนักวิชาการบางพวก มักอ้างว่า ศาลอุตส่าห์เมตตาคืนเงินให้บางส่วนแล้ว ซึ่งเป็นการพูดไม่ครบ เบี่ยงประเด็นให้อดีตนายกฯ เป็นผู้ร้ายต่อไป เพราะความจริงแล้ว ศาลก็ยึดเงินต้นทุนนั้นไม่ได้
เมื่อนายทักษิณ ถูกยึดและอายัดทรัพย์เพื่อชำระภาษีค้าง เป็นการยึดและอายัดทรัพย์ซ้ำซ้อน ซึ่งในชั้นตรวจคำฟ้อง ย่อมเห็นแล้วว่านายทักษิณถูกโต้แย้งสิทธิแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 จึงรับคำฟ้องของนายทักษิณไว้พิจารณา ฐานะคู่ความในคดี ชัดเจนว่านายทักษิณเป็นโจทก์ผู้ฟ้องคดีที่ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนการยึดและอายัดที่มิชอบ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของคดีนี้ คือ กรมสรรพากร จำเลย จงใจออกคำสั่งยึดและอายัดทรัพย์ของโจทก์อันมีลักษณะเป็นการละเมิดต่อโจทก์
นายทักษิณ ย่อมมีอำนาจร้องขอต่อศาลให้มีคำสั่งห้ามชั่วคราวจนกว่าจะมีคำพิพากษา มิให้จำเลยกระทำซ้ำหรือกระทำต่อไปซึ่งการละเมิดหรือการกระทำที่ถูกฟ้องร้อง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 254 (2) ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2548 มาตรา 17
คำสั่งยกคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราว จึงยังมีข้อโต้แย้งจากฝ่ายโจทก์ ว่า คำสั่งเป็นไปตามหลักกฎหมายหรือไม่
ข้อพิจารณาประการสำคัญอีกประการ คือ หากเป็นกรณีว่า นายทักษิณมิได้ถูกยึดหรืออายัด “เงินที่ได้จากการขายหุ้นให้ตกเป็นของแผ่นดิน” เช่นนี้แล้ว กรมสรรพากรย่อมมีอำนาจยึดทรัพย์ของนายทักษิณเพื่อนำไปชำระภาษีที่ประเมินไว้ได้ตามประมวลรัษฎากร อันถือว่าเป็นชั้นบังคับคดีตามที่ศาลภาษีอากรวินิจฉัย
2. ส่วนที่ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า นายทักษิณ สามารถยื่นคำร้องขอให้งดการบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 289 ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2548 มาตรา 17 น่าจะไม่ถูกต้องด้วยเหตุผลเดียวกันคือ คดีนี้ยังอยู่ในชั้นคุ้มครองชั่วคราว หาใช่ชั้นบังคับคดีไม่
ข้อพิจารณาประการสำคัญ คือ หากเป็นกรณีว่า นายทักษิณมิได้ถูกยึดหรืออายัด “เงินที่ได้จากการขายหุ้นให้ตกเป็นของแผ่นดิน” ไว้เลย เช่นนี้แล้ว กรมสรรพากรย่อมมีอำนาจยึดทรัพย์ของนายทักษิณเพื่อนำไปชำระภาษีที่ประเมินไว้ได้ตามประมวลรัษฎากร อันถือว่าเป็นชั้นบังคับคดีตามที่ศาลภาษีอากรวินิจฉัย
ด้วยความเคารพต่อคำสั่งศาลภาษีอากรกลาง นายทักษิณ ในฐานะโจทก์ในคดี มีความจำเป็นที่จะต้องอุทธรณ์คำสั่งยกคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราว เพื่อขอความเป็นธรรมแก่ตนเอง และเพื่อเป็นการยืนยันหลักการทางกฎหมาย ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน กับกรณีของการยึดทรัพย์เพื่อชำระภาษีซ้ำซ้อน ทั้งที่มีการริบเงินได้พึงประเมินทั้งหมดให้ตกเป็นของแผ่นดินไปแล้ว
รัฐมีอำนาจจัดเก็บภาษีและประชาชนมีหน้าที่เสียภาษีตามกฎหมาย แต่การใช้อำนาจบังคับชำระภาษีก็ต้องอยู่ภายใต้ความชอบด้วยกฎหมายและตรวจสอบได้เช่นเดียวกัน
ไม่ว่าคุณเป็นใคร หากถูกกระทำแบบนี้บ้าง พวกคุณจะรับได้ไหม ??