น้อง ๆ อัยการ และธุรการทุกท่าน ตลอดเวลาการรับราชการตั้งแต่วันที่1 มิ.ย.2508 ถึงวันที่ 30 ก.ย.2544
ในองค์กรอัยการนี้ ผมได้พบเห็นยุครุ่งเรืองและยุคตกต่ำ ในยุครุ่งเรืองผู้ที่เป็นอัยการจะมีความสง่างาม และภาคภูมิใจที่จะประกาศตนเองเป็นอัยการ แต่ในยุคตกต่ำผู้คนในองค์กรนี้ก็ไม่อยากจะประกาศว่าตนเป็นอัยการและความสง่างามก็ดูจะลดลงไป
ยุครุ่งเรืองและยุคตกต่ำขององค์กรนี้แท้ที่จริงแล้วก็เกิดจากผู้คนในองค์กรนี้ทั้งสิ้น บุคคลภายนอกแม้จะมีจิตใจไม่หวังดี อย่างไรก็ไม่อาจทำอะไรแก่องค์กรนี้ได้มากนัก
ในยุคสมัยที่รุ่งเรืองนั้นผู้คนในองค์กรมักจะมีจิตวิญญาณของการเป็นอัยการ กล่าวคือรักองค์กร มุ่งทำนุบำรุงองค์กรปฏิบัติราชการด้วยความซื่อสัตย์ ขยันหมั่นเพียร และสามารถเป็นหลักที่มั่นคงในกระบวนการยุติธรรมได้ เเต่ในยุคสมัยที่ตกต่ำ คนบางคนเป็นผู้ที่ทำให้ชื่อเสียงองค์กรเสียหาย ประชาชน เเละสังคมไม่เลื่อมใสศรัทธา เพราะเหตุแห่งความไม่ชื่อสัตย์สุจริต มุ่งแสวงหาช่องทางจะกอบโกยประโยชน์กลับบ้านไปให้ลูกเมีย
ยุคนั้นสมัยนั้น ผู้ที่เป็นข้าราชการฝ่ายอัยการอย่างแท้จริงจะหม่นหมอง หมดราศี ไม่อยากประกาศตนเพราะชื่อเสียงขององค์กรเสีย ดังนั้นการกระทำของคนบางคนที่มาอาศัยองค์กรนี้แล้วทุจริต ฉ้อราษฎร์ บังหลวง จึงมิใช่การกระทำของอัยการหากแต่เป็นการกระทำของคนบางคนที่มาอาศัยองค์กรนี้เป็นกาฝากแล้วก็ทิ้งสิ่งปฏิกูลให้พวกที่เป็นอัยการต้องทนอับอาย