ในวันนี้เขาได้กลับบ้านเกิดในวัย 40 ปี โดยได้กลับมาเจอหน้าแม่และครอบครัวอีกครั้ง หลังจาก 22 ปี ที่ต้องพลัดพรากไปใช้ชีวิตบนเรือประมง ตั้งแต่ปี 2536
ครั้งนั้น มีนายหน้าเข้ามาในหมู่บ้านและสัญญาว่าจะพาไปทำงานในประเทศไทย ด้วยวัย 18 ปีที่แม้จะไม่มีประสบการณ์การเดินทาง แต่การที่ครอบครับยากจน จึงทำให้แม่ของเขาตอบตกลง หนึ่งเดือนหลังเดินทางออกจากเมียนมาร์ เขาพบว่าตัวเองอยู่กลางทะเลแล้ว และอีก 15 วันต่อมาเรือก็เข้าเทียบท่าที่เกาะ ตูอัล ของอินโดนีเซีย แหล่งประมงที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อกัปตันเรือชาวไทยที่ตะโกนบอกทุกคนว่าพวกเขาจะไม่มีวันได้กลับบ้าน เพราะพวกเขาถูกซื้อแล้ว และจะไม่มีใครมาช่วยพวกเขา ในฐานะแรงงานทาส เขาต้องอยู่กลางทะเลหลายอาทิตย์ต่อการออกเรือหนึ่งครั้ง ประทังชีวิตด้วยข้าวและเศษปลาที่ไม่มีใครอยากกิน และในบางครั้งเขาก็ต้องทำงาน 24 ชั่วโมงต่อวันกับการดึงแหหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มยิน หนีออกมาจากการเป็นแรงงานทาสถึง 2 ครั้ง และใช้เวลาหลายปีหลบซ่อนอยู่ในป่า เขาไม่กล้าไปหาตำรวจเพราะเกรงว่าจะถูกส่งตัวกลับไปที่เรือแลกกับค่าตัว เขาไม่มีทางที่จะโทรกลับบ้านได้ และคิดว่าการติดต่อสถานฑูตอาจจะเสี่ยงเกินไป เพราะเขาอาจถูกดำเนินคดีจากการที่เข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย
แต่แล้ววันหนึ่งโชคก็เข้าข้าง เมื่อสำนักข่าว AP ได้ออกรายงานเรื่องการใช้แรงงานทาสในอุตสาหกรรมการประมง และอุตสาหกรรมอาหารสัตว์ ทำให้รัฐบาลอินโดนีเซียเริ่มให้การช่วยเหลือเพื่อปลดปล่อยแรงงานทาสในอุตสาหกรรมดังกล่าวตามเกาะต่างๆ ได้กว่า 800 คน