Lifestyle 2 Lifester : จากมิตรภาพในวัยเยาว์ สู่ช่างภาพรุ่นจูเนียร์

นักศึกษากลุ่มนี้หลงใหลเสน่ห์ของการถ่ายภาพ พวกเขามุ่งมั่น เรียนรู้เทคนิคการถ่ายภาพจากคนรอบข้างนำมาฝึกฝน และแบ่งปันประสบการณ์ซึ่งกันและกัน จนสามารถสร้างรายได้ระหว่างที่กำลังศึกษาโดยรับงานถ่ายภาพอิสระ ถึงแม้ว่ารายได้อาจจะยังไม่มีมากนักแต่พวกเขาหวังมากกว่ารายได้นั่นคือประสบการณ์และจุดมุ่งหมายที่จะไปสู่การเป็นช่างภาพมืออาชีพ...

โหน่ง อรรณพ สุธรรมโน จากเด็กบ้านนอก จากท่ามกลางป่าเขาสู่โลกอันกว้างใหญ่

เรื่องของเรื่อง เริ่มต้นมาจากความผิดหวังในชีวิตและการตัดสินใจที่จะเปลี่ยนตัวเอง ผมจึงเลือกการเดินทางเพื่อหาโอกาสให้ตัวเองและเรียนรู้การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทุกวันและวินาทีที่ยังมีลมหายใจ

ในช่วงรอยต่อของการตัดสินใจย้ายคณะและปัญหาหัวใจ ผมใช้เวลาไม่ถึง 5นาทีในการตัดสินใจเดินทางไปประเทศจีน ซึ่งจนกระทั่งทุกวันนี้ ผมก็ยังถามตัวเองอยู่ว่าทำไปได้ยังไง

แต่การเดินทางครั้งนี้ที่ไปเพื่อท่องเที่ยวถ่ายรูป ร่วมกับเพื่อนๆของน้าผม ที่ล้วนเป็นช่างภาพมือดีได้ให้โอกาสและเปิดมุมมองใหม่ๆผม ที่เดินทางไปพร้อมกับกล้อง Compact เล็กๆ ตัวหนึ่ง

มันเปลี่ยนแปลงชีวิตผมตลอดไป

#Lifester สำหรับผมหมายถึงการใช้ชีวิต การเรียนรู้และเข้าใจมันพร้อมๆกับการแบ่งปันถึงผู้อื่น โดยการแชร์มุมมองบวกความคิดสร้างข้อคิดและจินตนาการ

การได้รับโอกาสเข้ามาเป็น#Lifester แท้จริงก็คือกระบวนการ เรียนรู้และ เสริมสร้างตัวตนให้ผม เพราะมีการแข่งขันและคนที่ผมต้องแข่งด้วยตลอดเวลาคือตัวของผมเอง

ผมจึงยึดที่จะบอกตัวเองไว้เสมอว่าWork is Playing at your Best, with all your might and responsibility

จากโอกาสนี้สอนผมว่าทุกครั้งที่ได้ออกไปถ่ายรูป ผมไม่ใช่ได้แค่รูปถ่าย หากแต่ยังได้อะไรหลายอย่างกลับมาบางครั้งอาจจะเป็นข้อคิดที่เอามาใช้พัฒนาตัวเอง แนวทางในการใช้ชีวิตประสบการณ์การทำงานอย่างเป็นมืออาชีพ

ทุกอย่างคือบทเรียนที่สามารถนำไปใช้ในการเรียนหรือชีวิตจริงได้

พรุ่งนี้ ผมจะยังไม่หยุดเดือนหน้าผมยังคงเดินต่อไป สิ้นปีผมอาจจะเหนื่อย แต่ปีใหม่ผมก็จะยังเดินไปข้างหน้าเพราะ ผมคือนักท่องเที่ยว นักพัฒนา นักเรียน คุณครู นักฟัง นักพูด ผู้นำ ผู้ตามและเป็นอะไรอีกหลายอย่างตามที่อยากจะเป็น

ทุกอย่างอยากจะเป็นผมเป็นไปได้ ถ้าผมพยายามและมีใจ

จังหวะเครื่องลงของดรีมไลเนอร์ ลำแรกของการบินไทย ซึ่งมีนามว่า องครักษ์นี่เรียกได้ว่าเป็นโอกาสครั้งแรก และครั้งเดียวของชีวิต การถ่ายรูปจึงต้องมีระเบียบวินัยและบอกตัวเองให้ทำงานแบบมืออาชีพ

แสตนวางรูปส่วนหนึ่งจากงาน Sponsor Bike 2015 ผมชอบเพราะมันเป็นรูปที่สามารถต่อยอดความคิดและจินตนาการได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดโดยไม่มีอะไรมาตีกรอบความคิดได้เลย

โอเปิ้ล...กมลภพ แก้วมณี เกิดและโตที่กรุงเทพฯ

ปัจจุบัน ผมศึกษาคณะนิเทศศาสตร์สาขาภาพยนต์และโทรทัศน์ ชั้นปีที่2 มหาวิทยาลัยบูรพา บางแสน ชลบุรี

จริงๆแล้ว ผมเป็นแค่เด็กที่รักในการถ่ายภาพ โดยจุดเริ่มต้นของผม มาจากการค้นเจอกล้อง SLR เก่าของพ่อในตู้เก็บ และผมตกหลุมรักมันทันที

ผมเริ่มศึกษาเกี่ยวกับกล้องอย่างจริงจังและเริ่มถ่ายภาพมันทุกแนว และเมื่อเวลาผ่านไป ผมพบว่าแนวที่ผมคิดว่าผมชอบถ่ายที่สุดคือ Sport/Action และConcert

เหตุผลก็คือ ผมคิดว่าบางจังหวะของสิ่งเหล่านั้น เราไม่สามารถเห็นได้ในชีวิตประจำวันจึงไม่สามารถที่จะทำแบบเดิมได้อีกแล้ว

ผมจึงเป็น หนึ่งในครอบครัว #Lifester ที่หลงไหลเสน่ห์ของการถ่ายภาพแนวนี้ครับ

เบนซ์..ภานุวัฒน์ เพชระ สำหรับผมการถ่ายรูป เปรียบเสมือนการเดินทางบนถนนที่ไม่มีจุดสิ้นสุด

การเดินทางของผม มีจุดเริ่มต้นจากจุดเล็กๆจุดหนึ่ง นั่นคือการได้ลองจับกล้องจากรุ่นพี่ ซึ่งในสมัยนั้นกล้อง DSLR ตัวแรกที่ผมได้ลองใช้คือ Canon EOS 300D

เมื่อได้กล้องมา ผมก็กดมันไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าองค์ประกอบภาพจะเป็นแบบไหน เทคนิการถ่ายภาพคืออะไรเพราะมันเป็นเพียงการรูปกิจกรรมต่างๆในมหาวิทยาลัยซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นการถ่ายการแสดงบนเวทีต่างๆ เช่น ละครเวที หรือ คอนเสิร์ตของนักศึกษา

จนกระทั่งวันหนึ่งผมมีโอกาสไปเที่ยวต่างจังหวัดและได้เปิดโลกความคิด ได้เจออะไรหลายๆอย่างซึ่งไม่ต่างจากการขับรถเข้าไปในถนนการถ่ายรูปกลับจากทริปนั้น ผมจึงโหลดรูปลงคอมพ์แล้วมานั่งดูภาพถ่ายเหล่านั้นเพื่อศึกษาว่าผมต้องเพิ่มอะไรอีก

ชีวิตในช่วงมหาวิทยาลัยผมดำเนินต่อไปแต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงคือ ผมมีเพื่อนที่ชอบถ่ายรูปเพิ่มขึ้นเรื่อยๆและเริ่มนัดหมายกันออกไปถ่ายรูปด้วยกัน แลกเปลี่ยนความคิดเห็นและช่วยเหลือแนะนำกัน

ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์จากคนอื่นๆที่สามารถนำมาพัฒนาความคิดของตัวเองให้เดินไปข้างหน้าได้ซึ่งเปลี่ยนจากการถ่ายภาพแบบ ลองผิดลองถูก มาเป็นการเข้าร่วม workshop ตามที่ต่างๆ ซึ่งเป็นตัวช่วยที่ดีมากเพราะช่วยเปิดวิธีคิดและมุมมองที่ผมได้รับจากคนอื่นๆมากขึ้นจนสามารถนำมาปรับใช้กับการถ่ายรูปของตัวเองได้

วันนึง เพื่อนรุ่นน้องได้ชวนผมไปถ่ายรูปคอนเสิร์ต Pattaya Music Festival ซึ่งแวบแรก ผมคิดว่าเป็นโอกาสดีที่ได้ถ่ายภาพงานใหญ่ ต้องออกมาให้ดีที่สุด

ระหว่างถ่ายภาพการแสดงนั้นผมรู้สึกได้ว่านี่แหละคือสิ่งที่ผมชอบ เพราะได้ถ่ายรูปการแสดได้ฟังเพลงเพราะๆจากการแสดงสด รวมถึงได้พบปะผู้คน ช่างภาพใหม่

มาถึงวันนี้ ผมไม่เคยคิดที่จะหยุดการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆหรือการนำสิ่งทีเคยเรียนรู้มาทบทวนใหม่ เพราะถ้าหากหยุดเมื่อไรก็เหมือนกับผมได้ตายไปในเส้นทางสายนั้นแล้วและผมยังคงรักที่จะเดินทางบนถนนแห่งการถ่ายรูปต่อไป ไม่ว่าถนนเส้นนี้มันจะพาผมไปเจออะไร

ผมยังคงมีเพื่อนๆ #Lifester ที่คอยเดินทางไปด้วยกัน ช่วยเหลือแบ่งบัน ร่วมทุกข์สนุกกันไป และนี่คือความสุขที่ได้ทำงาน ได้ถ่ายรูปด้วยกัน

ศิลปินวง BigAss กำลังสนุกกับการแสดงในงาน Pattaya Music Festival 2014

รูปนี้เป็นหนึ่งในรูปคอนเสิร์ต ที่ผมถ่ายมาแล้วชอบมากที่สุดรูปหนึ่งโดยจับภาพได้ในจังหวะตอนพี่ๆมารวม

ตัวกันบนเวที แล้วสนุกไปด้วยกัน

ความรักท่ามกลางผู้คน

รูปนี้ผมถ่ายได้มาตอนที่ไปเดินเล่นที่ถนนข้าวสารกับเพื่อนๆโดยเวลาผมไปไหนมาไหน ผมก็จะพกกล้องถ่ายรูปติดตัวไปด้วยเสมอเพื่อจะได้เก็บภาพหากมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น และถ่ายแนว StreetShot ก็เป็นอีกแนวหนึ่งที่ผมชอบถ่ายเช่นกัน

---------------------------------------------------------------------

และทั้งหมดนี้คือแนวคิดของคนรุ่นใหม่ที่มีความฝัน และมุ่งมั่นที่จะไล่ล่าเพื่อตามความฝัน อย่างไม่มีวันหยุด